Μία Θυσία για Πάντα

Μία Θυσία για Πάντα 

Του Χρύσανθου Θεοχάρη

Η θυσία του Χριστού είναι ανώτερη των θυσιών της Παλαιάς Οικονομίας και είναι μοναδική και ανεπανάληπτη – απ’ τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη δεύτερη έλευσή του – χρειάζεται μόνο να την επικαλούμαστε με πίστη

Προς Εβραίους 9:23–28

« 23 Όλα όσα συμβολίζουν την ουράνια πραγματικότητα ήταν ανάγκη να καθαρίζονται με τον παραπάνω τρόπο. Τα ίδια όμως τα επουράνια απαιτούν θυσίες ανώτερες απ’ αυτές. 24 Γιατί ο Χριστός δεν μπήκε στα άγια των αγίων που έχτισαν άνθρωποι και που είναι απεικόνιση του ουράνιου θυσιαστηρίου, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να παρουσιαστεί τώρα μπροστά στο Θεό, μεσιτεύοντας για μας. 25 Ούτε προσφέρει πολλές φορές θυσία τον εαυτό του, όπως συμβαίνει με τον αρχιερέα που εισέρχεται κάθε χρόνο στα άγια των αγίων και προσφέρει ξένο αίμα. 26 Διαφορετικά ο Χριστός θα έπρεπε να είχε πεθάνει πολλές φορές από καταβολής κόσμου. Ενώ τώρα φανερώθηκε μια για πάντα στο τέλος των αιώνων και κατήργησε με τη θυσία του την αμαρτία. 27 Οι άνθρωποι μία φορά πεθαίνουν κι ύστερα κρίνονται από το Θεό.  28 Έτσι κι ο Χριστός, αφού θυσιάστηκε μία φορά για να σηκώσει πάνω του τις αμαρτίες όλων μας, θα εμφανιστεί για δεύτερη φορά, όχι για ν’ αντιμετωπίσει την αμαρτία, αλλά για να σώσει αυτούς που τον προσμένουν»

Ρωμαίους 3:23-26

23 «… όλοι αμάρτησαν και στερούνται της θείας δόξης, 24 και παίρνουν την δικαίωσιν δωρεάν με την χάριν του δια της λυτρώσεως, που έγινε δια του Χριστού Ιησού, 25 τον οποίον ο Θεός προώρισε να είναι, δια μέσου της πίστεως, το όργανον εξιλασμού δια του αίματός του, και τούτο δια να φανεί η δικαιοσύνη του Θεού, επειδή είχε παραβλέψει τας αμαρτίας του παρελθόντος, εις την περίοδον της ανοχής του, 26 δια να φανεί η δικαιοσύνη του εις τον παρόντα καιρόν, ώστε να είναι δίκαιος και συγχρόνως να δικαιώνει εκείνον που πιστεύει εις τον Ιησούν».

Παρατηρήσεις – Επεξηγήσεις

1. Κάθε χρόνο ο Ιουδαίος Αρχιερέας προσέφερε στη Γιορτή του Εξιλασμού στο επίγειο θυσιαστήριο του Ναού που χτίστηκε με χέρια ανθρώπων έναν τράγο σαν εξιλαστήριο θύμα για όλες τις αμαρτίες του Λαού Ισραήλ. Ο Θεός δεχόταν την προσφορά και έδινε τη συχώρεση.       

2. Όμως «το αίμα των ταύρων και των τράγων δεν έχει τη δύναμη να αφαιρεί αμαρτίες» - Εβραίους 10:4.

3. Κάτι λοιπόν δεν πήγαινε καλά με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η συνέπεια της δικαιοσύνης του Θεού γιατί αντί να τιμωρήσει τους αμαρτωλούς και την αμαρτία όπως απαιτούσε η φύση Του, Αυτός έδειχνε ικανοποιημένος με τον «Αποδιοπομπαίο Τράγο». Χρειαζόταν λοιπόν να δει ο κόσμος πως δεν ήταν αυθαίρετη η συχώρεση που έδινε τότε ο Θεός.

4. Ήρθε κατόπιν ο Χριστός και στο τέλος της επίγειας διακονίας του πρόσφερε τον εαυτό του θυσία για τις αμαρτίες όλου του κόσμου – απ’ τη δημιουργία μέχρι τη δεύτερη έλευσή του. Η θυσία αυτή με την ανάληψη του παρουσιάστηκε όχι σε ναό και θυσιαστήριο που κατασκευάστηκαν από ανθρώπινα χέρια, αλλά στο πνευματικό και συμβολικό «πρωτότυπο» Ουράνιο Θυσιαστήριο – Εβραίους 9:23-24.

5. Κάπου εδώ όλα αρχίζουν να μπαίνουν στη σωστή θέση τους. Με την υλοποίηση της θυσίας του Ιησού Χριστού, η οποία παρουσιάστηκε και η οποία είναι η μόνη που μπορεί να ικανοποιήσει απόλυτα τη δικαιοσύνη του Θεού, η κατηγορία εναντίον Του για «άδικη συγχώρηση» διαγράφεται και η δικαιοσύνη Του λάμπει και πάλι. 

ΙΔΟΥ ΠΩΣ: Ο Θεός «έβλεπε» από τότε τον Υιό του στο σταυρό του Γολγοθά, και «χρέωνε» στη μελλοντική θυσία του τις αμαρτίες του Ισραήλ, και όχι μόνο, «ανεχόμενος» και παραβλέποντας ό,τι άξιο τιμωρίας έκαναν. Πριν τη Θυσία του Χριστού δηλαδή ο Θεός έβλεπε προς τα εμπρός, έβλεπε το αίμα του Αμνού στο Γολγοθά και η δικαιοσύνη Του ικανοποιούνταν. Σε αντίθετη περίπτωση, η μόνη άλλη επιλογή θα ήταν «ο Χριστός θα έπρεπε να είχε πεθάνει πολλές φορές από καταβολής κόσμου» - Εβραίους 9:26. Δηλαδή αντί για τον Τράγο θα έπρεπε κάθε χρόνο να θυσιάζεται ο Χριστός - με βάση την ανθρώπινη λογική.

6. Μετά τη θυσία του Χριστού ο αμαρτωλός άνθρωπος βλέπει προς τα πίσω, στο Γολγοθά που «χωρίζει» το χρόνο στα δυο και γίνεται το Κέντρο Σωτηριολογικής Αναφοράς. Με την Πίστη στο Χριστό σαν τη μόνη θυσία που μπορεί να τον ξεπλύνει και να τον κάνει ξανά δίκαιο, φίλο και σε ειρήνη με το Θεό και παίρνοντας την απόφαση να αρχίσει νέα πορεία – αυτό είναι το νόημα της μετάνοιας – ενσωματώνεται απ’ το Θεό στην Εκκλησία που είναι ο Νέος Ισραήλ του Θεού. Ο Θεός απ’ την άλλη, χάρη στη θυσία του Υιού, μπορεί να θεωρείται και να είναι πραγματικά «δίκαιος και συγχρόνως να δικαιώνει εκείνον που πιστεύει εις τον Ιησούν» - σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου στους Ρωμαίους 3:26.

7. Στο βαθμό που συνειδητοποιούμε τις σημαντικές αυτές Βιβλικές αλήθειες σχετικά με τη μια και ανεπανάληπτη θυσία του Ιησού Χριστού και στο βαθμό που τα έθιμα και οι συνήθειες που έχουμε για τις μέρες αυτές δεν μπερδεύουν και δεν θολώνουν την ουσία των αληθειών αυτών στην καρδιά μας ούτε δίνουν άλλη κατεύθυνση στην αγνή μας πίστη, στο βαθμό αυτό και η πορεία μας θα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα ανήκουμε όντως σε «αυτούς που τον προσμένουν» - Εβραίους 9:29.

Τα Δώρα και τα Οφέλη της Αμφιβολίας

Τα Δώρα και τα Οφέλη της Αμφιβολίας

Του Χρύσανθου Θεοχάρη

Δεν ξέρω αν σας απασχόλησε ποτέ, θετικά ή αρνητικά, εμένα πάντως με έχει απασχολήσει αρκετά έως πολύ. Ο λόγος για την απόλυτη βεβαιότητα που ισχυρίζονται πως έχουν σχεδόν όλοι όσοι ανήκουν στις – συντηρητικές κατά κανόνα – Χριστιανικές Ομολογίες, για κάποιες απ’ τις βασικές διδασκαλίες της πίστης τους. Δηλώνουν λοιπόν κατηγορηματικά:

Βεβαιότητα ότι υπάρχει Θεός Ιδιαίτερα και άμεσα Προσωπικός

Βεβαιότητα ότι η Βίβλος είναι θεόπνευστη και αλάνθαστη

Βεβαιότητα ότι έχουν εξασφαλισμένη τη Σωτηρία τους

Βεβαιότητα ότι πεθαίνοντας θα πάνε αμέσως στον «Παράδεισο»

Βεβαιότητα ότι υπάρχει Κυριολεκτική Κόλαση

Βεβαιότητα ότι όσοι δεν πιστεύουν στο Χριστό θα πάνε στην Κόλαση

Βεβαιότητα ότι η Δεύτερη Παρουσία του Χριστού είναι Πολύ Κοντά

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η συζήτηση ΔΕΝ είναι για το αν και κατά πόσο τα παραπάνω είναι ή όχι αντικειμενικές αλήθειες. Το θέμα μας είναι απ τη μια η προχειρότητα και η επιπολαιότητα με την οποία διαμορφώνονται απόλυτες θέσεις, και απ’ την άλλη και κυρίως το δικαίωμα στην επιφύλαξη ή την αμφιβολία και την επιθυμία για περισσότερη μελέτη που διατυπώνει μια μερίδα πιστών. Τέλος, τα καλά και τα οφέλη που προκύπτουν απ’ την επιφύλαξη και την εις βάθος έρευνα που καλλιεργείται σαν αποτέλεσμα.  

Βλέποντας για τι θέματα πρόκειται – [ούτε για τον καιρό πρόκειται, ούτε για προβλέψεις πολιτικών εξελίξεων, ούτε αν θα γίνει κάποιος πόλεμος, ούτε αν θα πρέπει να εμβολιάζουμε τα μικρά παιδιά, ούτε αν θα αυξηθούν οι μεταναστευτικές ροές] αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν να δηλώνει κάποιος πως είναι απόλυτα βέβαιος για όλα αυτά τα τόσο  σημαντικά μεταφυσικά θέματα – και για άλλα πολλά ακόμη; ΔΕΝ είναι τόσο απλά τα πράγματα. Δεν είναι απόδειξη η συνηθισμένη απάντηση “το νοιώθω στην καρδιά μου”!!! Όλοι λίγο πολύ νοιώθουν διάφορα στην καρδιά τους, τα οποία όμως ΔΕΝ είναι αξιόπιστα:

"Aνεξερεύνητα είναι τα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς! Είναι τόσο απατηλή και αδιόρθωτη· ποιος μπορεί να τη γνωρίσει σε βάθος;” - Ιερεμίας 17:9

Είναι περίπου βέβαιο πως γι αυτούς που προβάλλουν τέτοιους ισχυρισμούς όλα αυτά αποτελούν σαφείς και αδιαμφισβήτητες διδασκαλίες της Βίβλου. Ο κανόνας που φαίνεται να ισχύει στην περίπτωση αυτή είναι, όσο χαμηλότερη μόρφωση έχει κάποιος, όσο λιγότερα γνωρίζει για τον τρόπο προσέγγισης ένός πολυσύνθετου βιβλίου σαν τη Βίβλο, όσο πιο χαλαρές και ασύνδετες είναι οι γνώσεις του για τη Βίβλο, όσο πιο εύκολα και πρόχειρα «ξεπετάει» κάποιο εδάφιο, και αντίστροφα όσο πιο απόλυτος ήταν αυτός ή αυτοί που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη θρησκευτική του διάπλαση, τόσο πιο πιθανό είναι οι αντιλήψεις του να είναι απόλυτες – και …αλίμονο στο άτομο που θα εκφράσει επιφυλάξεις για όσα αυτός/-ή υπερθεματίζει.

Βλέπετε, όταν πρόκειται για Θεμελιοκράτες (=Φανταμενταλιστές) -  και όχι μόνο γι’ αυτούς - όλα είναι απλά και ξεκάθαρα. Ότι λέγεται ή κυκλοφορεί «στον κόσμο τους» είναι η αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Το ότι υπάρχουν τόσες διαιρέσεις και τόσες επιμέρους Ομολογίες σαν αποτέλεσμα των διαφορετικών απόψεων για το τι διδάσκει η Βίβλος – συχνά πρόχειρων, αυθαίρετων και ταυτόχρονα … αδιαπραγμάτευτων - δεν φαίνεται να τους απασχολεί ή να τους κλονίζει! Όλοι (θα όφειλαν να) γνωρίζουν πως υπάρχει διάσταση απόψεων, μικρή ή μεγάλη, σε πολλά θέματα μεταξύ των διαφόρων Ομολογιών. Κι όμως, όλα αυτά γι’ αυτούς δεν λένε τίποτε! Η ελαφρότητα δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο!

Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί που έχουν τις επιφυλάξεις τους όταν γίνονται ανταλλαγές απόψεων σε κλειστό κύκλο ή όταν το κλίμα είναι αρνητικό για όσους είναι απόλυτοι στις θέσεις τους. Μεγάλο ρόλο στη βεβαιότητα αυτή παίζουν η διδασκαλία και τα κηρύγματα που έχουν ακούσει ξανά και ξανά και τα οποία επιμένουν πως «θα πρέπει να είμαστε απόλυτα βέβαιοι γι’ αυτά που πιστεύουμε». Τη βεβαιότητα αυτή θα πρέπει να την τονίζουν και προς εκείνους που ευαγγελίζουν με στόχο να τους εντυπωσιάσουν και ταυτόχρονα να τους ενθαρρύνουν να κάνουν και εκείνοι το ίδιο μ’ αυτούς βήμα της πίστης.

Υπάρχει σίγουρα πλειοδοσία στη βεβαιότητα αυτή. Και να αναλογιστεί κανείς πως οι γνώσεις τόσο των δασκάλων τους όσο και των ίδιων των πιστών στα θέματα αυτά είναι περιορισμένες και τα συμπεράσματα εύκολα, τα θέματα όμως είναι μεγάλα και σημαντικά και χρειάζονται σοβαρές μελέτες σε βάθος και μεγάλη βοήθεια. Που όμως δεν υπάρχει γι’ αυτούς ή μάλλον δε σκέφτηκαν ότι μπορεί να υπάρχει ή κι αν υπάρχει αυτοί δεν πιστεύουν πως τη χρειάζονται. Αρκετοί απ’ αυτούς ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που πιστεύουν πως ο Θεός τους αποκαλύπτει την αλήθεια απευθείας μέσα απ’ τα όνειρα ή κάποιους άλλους τρόπους. Τι φταίει όμως η Βίβλος που υποτίθεται ότι τη σέβονται κι όμως την ποδοπατούν και την χειρίζονται σαν να είναι πολιτική εφημερίδα; Δεν δικαιολογείται τέτοια κατηγορηματικότητα και βεβαιότητα με τόση ελαφρότητα! Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση και ταπεινοφροσύνη, όχι πλειοδοσία η οποία υποβαθμίζει το κύρος του μηνύματός τους αλλά και της ίδιας της Βίβλου.

Θα έλεγα πως το να ομολογήσει κάποιος πιστός πως έχει κάποιες αμφιβολίες ή επιφυλάξεις για κάποια θέματα πίστης θεωρείται από κάποιους περίπου ταυτόσημο της απιστίας και της προδοσίας. Αν τον ακούσουν κάποιοι ομόπιστοι του να κάνει λόγο για επιφυλάξεις και άλλα παρόμοια είναι σίγουρο πως θα του «την πούνε».

Είναι όμως τέτοιοι άνθρωποι πραγματικά βέβαιοι για όσα κατηγορηματικά διαβεβαιώνουν; Για να το εξακριβώσουμε – και αναφερόμαστε κυρίως στα συγκεκριμένα θέματα που αναφέρουμε στην αρχή του άρθρου - ένας τρόπος υπάρχει! Να παρατηρήσουμε τον τρόπο που ζουν, δηλαδή τα γούστα τους, τις επιδιώξεις και τους στόχους τους στη ζωή, τον ανθρωπισμό τους, την κοινωνική συμπεριφορά τους, τη σχέση τους με το χρήμα, αν κρύβουν εισοδήματα, αν είναι συνεπείς στην εργασία τους κλπ. κλπ.

Στη Θεσσαλονίκη που ζούσα πριν «κάμποσα» χρόνια σχεδόν έφηβος ακόμη, άκουσα για πρώτη φορά τη φράση «κούφια καρύδια», φράση που αναφερόταν σε μέλη Εκκλησιών που τα λόγια τους δεν είχαν αντιστοιχία με τη ζωή τους! Όταν η ζωή κάποιου δείχνει κοσμικότητα και απουσία πνευματικότητας πώς μπορεί να ισχυριστεί, εννοώ στα σοβαρά να ισχυριστεί, π.χ. ότι «βλέπει όλα τα σημεία» να δείχνουν πως ο Χριστός έρχεται σύντομα να κρίνει τον κόσμο [ή, σύμφωνα με άλλους, να εγκαταστήσει την επίγεια χιλιετή Βασιλεία Του με κέντρο την σημερινή επίγεια Ιερουσαλήμ] και πως αυτός/αυτή είναι έτοιμος/-η να σταθεί ενώπιον Του;          

*************

Όλα τα παραπάνω είναι δικά μου εισαγωγικά σχόλια για αυτά που ακολουθούν και τα οποία ανήκουν στο σχετικά σύντομο άρθρο με τον τίτλο που δανείστηκα και που υπάρχει πάνω πάνω. Ο συγγραφέας του είναι καθηγητής ψυχολογίας σε Αμερικάνικο παν/μιο – Abilene Christian University - και διαθέτει ένα Ιστολόγιο (Blog) με τίτλο Experimental Theology (Πειραματική Θεολογία) με πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις τις οποίες χρησιμοποιούν συχνά άλλοι διεθνώς γνωστοί πανεπιστημιακοί Θεολόγοι.

ΙΔΟΥ τα Δώρα και τα Οφέλη που Φέρνει η Αμφιβολία

The Gifts and Benefits of Doubt

 http://experimentaltheology.blogspot.com/2012/11/the-gifts-and-benefits-of-doubt.html

1.Επιστημολογικά Οφέλη

Δεν είναι είδηση, στη δική μας εποχή της μετανεωτερικότητας είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για αλήθεια, για αντικειμενικότητα, για σταθερές αξίες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για θέματα έξω απ’ το χώρο της καθαυτό Επιστήμης. Συλλογικά, έχουμε χάσει το «μπούσουλα». Όλα έγιναν σχετικά, η αλήθεια με το «Κεφαλαίο Α» χάθηκε και τη θέση του πήραν οι αλήθειες με «μικρό α». Αυτό όμως δεν έφερε μόνο κακά. Με τη μετα-νεωτερικότητα τα θέματα των αδυνάτων και των περιθωριοποιημένων βρήκαν κι αυτά την ευκαιρία να ακουστούν.

[Ο όρος «μεταμοντέρνος» και κυρίως «μετανεωτερικός»  ορίζεται από το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτη) αυτός που «ακολουθεί αδιάκοπα τις εκάστοτε τάσεις χωρίς αρχές και σταθερά σημεία αναφοράς» και επίσης «(κατ' επέκταση στις κοινωνικές επιστήμες) ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας».]

Πιστοί οι οποίοι χαρακτηρίζονται απ’ την τάση να δείχνουν σκεπτικισμό στα «Μεγάλα Λόγια» και τα σίγουρα συμπεράσματα βρίσκονται μάλλον στο στοιχείο τους με τη μετανεωτερικότητα. Εκεί που οι Φανταμενταλιστές χάνουν την υπομονή τους με τους οπαδούς της μετανεωτερικότητας που τα βλέπουν όλα σχετικά, οι «σκεπτικιστές» πιστοί αντί να θρηνούν για το δύσκολο σύγχρονο περιβάλλον, δηλώνουν πανέτοιμοι να «αναλάβουν» αυτοί τον σύγχρονο και μορφωμένο άνθρωπο. Μια και τους συνδέει μια κάποια συμπάθεια και κάποιο πνεύμα αλληλοκατανόησης, αυτοί θα καταφέρουν να τους παρουσιάσουν τα θέματα της Πίστης με τρόπο που να δείχνει λογικός και να «βγάζει νόημα» για τα άτομα «εκτός της Εκκλησίας». Εδώ δηλαδή υπάρχει ζήτηση για σοβαρή, κατανοητή, διανοητική συζήτηση που δεν μπορεί να προσφέρει όποιος κι όποιος!  

2. Ηθικά Οφέλη

Όπως περιέγραψα στο βιβλίο μου «The Authenticity of Faith” (Η Αυθεντικότητα της Πίστης) βασιζόμενος σε ψυχολογικές έρευνες, ο δογματισμός παράγει και προάγει βία. Εκείνοι που είναι απόλυτοι στα πιστεύω τους είναι επικίνδυνοι.

Απ’ την άλλη μεριά, εκείνοι που εκφράζουν αμφιβολίες ή αβεβαιότητα είναι κατά κανόνα ειρηνόφιλοι. Οι επιφυλάξεις που διατυπώνουν για κάποια θέματα λειτουργούν σαν το κρύο νερό που πέφτει πάνω στις βίαιες τάσεις και παρορμήσεις που ενυπάρχουν σε θέματα ιδεολογίας και πίστης.

3. Ιεραποστολικά Οφέλη

Σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού προς τους εβδομήντα μαθητές του, σε όποιο σπίτι σας προσκαλέσουν να μείνετε, «μείνετε στο ίδιο σπίτι τρώγοντας και πίνοντας ό,τι σας προσφέρουν» (Λουκάς 10:7). Άτομα που διατηρούν επιφυλάξεις αισθάνονται άνετα σε τέτοια περιβάλλοντα, δεν διστάζουν να καθίσουν σε τέτοια τραπέζια και να συναναστραφούν με άλλους γιατί η περιέργεια προς τους «άλλους» είναι απ’ τα φυσικά χαρακτηριστικά τους. Με αυτή την έννοια αντιπροσωπεύουν αξιόλογο απόθεμα ανθρώπινου δυναμικού για την Εκκλησία, στο οποίο μπορεί να στηριχτεί και να αξιοποιήσει κατάλληλα.

Εκείνοι που διατυπώνουν επιφυλάξεις κατά κανόνα είναι άτομα με προχωρημένη γνώση για τις άλλες θρησκείες αλλά και για τους αθεϊστές. Τέτοιοι άνθρωποι λοιπόν συχνά γίνονται οι καλύτεροι για το πλησίασμα και τις πρώτες επαφές με άτομα εκτός Εκκλησίας.

4. Βιβλικά Οφέλη

Η άποψη που επικρατεί στις Εκκλησίες είναι πως άτομα με τάση για σκεπτικισμό θα επηρέαζαν αρνητικά τη βιβλικότητα μιας εκκλησίας. Όμως, υπάρχει και μια σημαντική εκφρασμένη άποψη σύμφωνα με την οποία οι σκεπτικιστές συχνά βοηθούν την Εκκλησία να τονώσει και να ενισχύσει τη βιβλικότητα της. Αρκετές εκκλησίες κατά κανόνα επιλέγουν πολύ ιδιαίτερους τρόπους προσέγγισης και να ερμηνείας της Βίβλου. Τέτοιες εκκλησίες συχνά τείνουν να «προσπερνούν» τμήματα της Βίβλου που είναι δύσκολα ή που προκαλούν αμηχανία ή ακόμη και ντροπή. Το βλέπουμε αυτό στα Αναγνωσματάρια των Εκκλησιών που διαθέτουν τέτοια. Οι σκεπτικιστές, αντίθετα, δείχνουν να έλκονται απ’ τα περισσότερο δύσκολα κομμάτια της Βίβλου και επιμένουν η εκκλησία να στρέψει την προσοχή της και να αφιερώσει χρόνο και σ’ αυτά, αν και κάτι τέτοιο δύσκολα το κάνει η εκκλησία. Οι σκεπτικιστές επιμένουν να ασχολείται η εκκλησία με ολόκληρη τη Βίβλο. Και με τα εύκολα και με τα «στρυφνά/δύστροπα» εδάφια και περικοπές.

5. Βιωματικά Οφέλη

Οι πιστοί που διατηρούν επιφυλάξεις σε διάφορα θέματα πίστης έχουν κατά κανόνα σαφή γνώση και επίγνωση ότι στη ζωή υπάρχουν προβλήματα και μπερδεμένες καταστάσεις. Ένα μεγάλο θέμα για το οποίο παλεύουν να βρουν απαντήσεις είναι το πρόβλημα του πόνου και του κακού. Σαν συνέπεια, αμφισβητούν έντονα τις θριαμβολογικές τάσεις και παρορμήσεις που αφθονούν στις Εκκλησίες και καταβάλουν συνεχείς προσπάθειες να περάσουν το μήνυμα πως η Εκκλησία θα πρέπει να αναγνωρίσει το γεγονός πως ο Θεός συχνά είναι απών και σιωπά μπροστά στα φρικιαστικά βάσανα που υφίστανται κάθε τόσο οι άνθρωποι. Επιμένουν πως η μαρτυρία της Εκκλησίας οφείλει να είναι μια αυθεντική, γνήσια και ειλικρινής αντιμετώπιση που να ταιριάζει με την πραγματική εμπειρία του κόσμου. Καμμιά θριαμβολογία που να μην συνοδεύεται από θρήνο. Οι πιστοί που διατηρούν επιφυλάξεις σε κάποια δύσκολα θέματα τονίζουν πως οι εκδηλώσεις μας θα πρέπει να κινούνται στα πλαίσια της αντικειμενικής πραγματικότητας και να δείχνουν πως παίρνουμε στα σοβαρά τα προβλήματα που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος.

6. Απολογητικά Οφέλη

Ο τομέας της Δογματικής υποστηρίζει πως η Απολογητική (υπεράσπιση της πίστης) θα πρέπει να διεξάγεται με βάση τους κανόνες της επιχειρηματολογίας. Η άποψη αυτή είναι σύμπτωμα της αντιμετώπισης-θεώρησης της πίστης σαν απλής διανοητικής συναίνεσης και της Απολογητικής σαν τίποτε περισσότερο από μια δημόσια διανοητική επιχειρηματολογία. Ήταν απόλυτα αναμενόμενο, συνεπώς, σαν αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών, να αποτύχουν στα πλαίσια της μετα-νεωτερικότητας.

Σ’ αντίθεση με αυτή την προσέγγιση, οι πιστοί που διατηρούν επιφυλάξεις σε διάφορα θέματα πίστης, δεν φαίνονται να πείθονται ιδιαίτερα από αυτές τις διανοητικές αποδείξεις. Σαν αποτέλεσμα, δείχνουν να προτείνουν, να αντιπροσωπεύουν, μια «καινούργια απολογητική», η οποία θα βασίζεται στην πρόσκληση και συμμετοχή μάλλον παρά στην επιχειρηματολογία. Η πίστη για να έχει κάποιο οποιοδήποτε νόημα, θα πρέπει πρώτα να εφαρμοστεί, να βιωθεί.

H μητέρα του Κυρίου στο κατά Μάρκον

Η μητέρα του Κυρίου στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο

 Αικατερίνη Τσαλαμπούνη

Επίκουρος Καθηγήτρια Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας Α.Π.Θ.

[Κατόπιν αδείας απ’ τη συγγραφέα - Ιστολόγιο βιβλικών σπουδών]

http://biblicalstudiesblog.blogspot.com/2020/08/h-mary-in-marks-gospel.html

Καθώς ξεκινά η περίοδο της προετοιμασίας για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου θα κάνω κάποιες σύντομες αναρτήσεις αφιερωμένες στο πρόσωπο της Μητέρας του Κυρίου, όπως εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη και στην αρχαία απόκρυφη χριστιανική γραμματεία.

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Αυτό που προκύπτει από τη μελέτη των καινοδιαθηκικών αναφορών στη Μαρία είναι ότι:

α) οι πληροφορίες που προκύπτουν σχετικά με αυτήν είναι αποσπασματικές και συχνά ελλιπείς,

β) ο κάθε συγγραφέας τονίζει διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητάς της και παραθέτει διαφορετικά γεγονότα της ζωής της εντάσσοντάς τα στο γενικότερο θεολογικό του πρόγραμμα και 

γ) στα όσα λιγοστά καταγράφονται μέσα στην Καινή Διαθήκη για το πρόσωπό της, ενυπάρχουν ήδη εκείνα τα θεολογικά στοιχεία που θα αναπτύξει στη συνέχεια η πατερική θεολογική γραμματεία στο πλαίσιο κυρίως των χριστολογικών συζητήσεων.

Η μητέρα του Κυρίου στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο

Η μητέρα του Ιησού εμφανίζεται μόνο μία φορά στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο (3:31-35), ενώ γίνεται μία ακόμη αναφορά σε αυτήν από τους συμπολίτες του Ιησού κατά την ομιλία του στη συναγωγή της Ναζαρέτ (Μκ 6:3), όταν σχολιάζουν την καταγωγή του («οὐχ οὗτος ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱός τῆς Μαρίας ...;»)

Στο 3:31-35 η μητέρα του Κυρίου αναφέρεται μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας του Ιησού. Σύμφωνα με την αφήγηση του ευαγγελιστή ο Ιησούς διδάσκει σε ένα σπίτι στη Γαλιλαία, όταν εμφανίζονται οι αδελφοί του (κι οι αδελφές του) μαζί με τη μητέρα του έξω από αυτό και ζητούν να τον δουν. Οι λόγοι που οδήγησαν στην αναζήτησή του εκ μέρους των οικείων του δεν είναι σαφείς, πολλοί όμως ερμηνευτές συνδέουν το περιστατικό με τα όσα σημειώνει ο Μάρκος νωρίτερα στο στ. 21, ότι δηλαδή «οἱ παρ’ αὐτοῦ», οι οποίοι εδώ θα πρέπει να θεωρηθούν ότι είναι η φυσική του οικογένεια, βλέποντας τη δραστηριότητα του Ιησού «ἔλεγον ὅτι ἐξέστη» κι αποφασίζουν να παρέμβουν δυναμικά («κρατῆσαι αὐτόν»). Το ρήμα «ἐξίστημι» εδώ δε δηλώνει ότι ο Ιησούς παραμέλησε σε υπερβολικό σημείο τις στοιχειώδεις για τον εαυτό του φροντίδες και για αυτό έρχονται οι δικοί του άνθρωποι για να του το υπενθυμίσουν. Η σημασία του φαίνεται να είναι διαφορετική και να συνδέεται με ένα γενικότερο θέμα στο κατά Μάρκον, εκείνο του υιού του ανθρώπου (δηλ. του Ιησού) ο οποίος παραμένει παρεξηγημένος και μόνος σε όλη την επίγεια δράση του, αφού οι άνθρωποι (ακόμη κι οι μαθητές του) τον αντιμετωπίζουν με απιστία. Ο ι. Χρυσόστομος φαίνεται να κατανοεί το ρήμα με τον ίδιο τρόπο που το κατανοούν αρκετοί σύγχρονοι ερμηνευτές, όταν το θεωρεί συνώνυμο με το «μαίνεσθαι» (Ι. Χρυστοστόμου, Εἰς τον Ἰωάννην, ομ. 31: PG 59, 182). Προφανώς, η οικογένεια του Ιησού δεν αντιλαμβάνεται ακόμη την αποστολή του κι έρχονται να τον ανακόψουν και να τον φέρουν πίσω στην πατρίδα του θεωρώντας ότι είναι εκτός εαυτού. Η αντικατάσταση της φράσης «οἱ παρ’ αὐτοῦ» με το «οἱ γραμματεῖς και οἱ λοιποί» στους κώδικες D και W ίσως αντικατοπτίζει την αμηχανία των αντιγραφέων αυτών των χειρογράφων, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν το αρνητικό περιεχόμενο του ρήματος «ἐξίστημι» και δεν ήθελαν να συνδέσουν μια αρνητική αξιολόγηση του Ιησού και της δράσης του με την οικογένειά του. Η αντίδραση των οικείων του μπορεί επίσης να συνδεθεί με τα όσα λέγονται στη συνέχεια σχετικά με την αντίδραση των από Ιεροσολύμων γραμματέων, ότι δηλαδή ο Ιησούς επιτελεί θαύματα με τη δύναμη του Βεελζεβούλ (στ. 22). Έτσι, οικείοι αλλά και ξένοι αδυνατούν να αντιληφθούν το αληθινό νόημα της διδασκαλίας και των πράξεων του Ιησού. Όσα, μάλιστα, αναφέρονται στο στ. 21 μπορούν να εξηγήσουν τη στάση του Ιησού στη συνέχεια, όταν αντιδρώντας στην πληροφορία ότι τον αναζητά η οικογένειά του, δηλώνει ότι μητέρα και αδελφοί του δεν είναι οι βιολογικοί του συγγενείς, αλλά όσοι εφαρμόζουν το θέλημα του Θεού (Μκ 6:35). Το θέμα της περικοπής 3:31-35 είναι το ποιοι συναπαρτίζουν την εσχατολογική οικογένεια του Ιησού, αυτήν δηλαδή που γεννήθηκε μέσα από το κήρυγμά του για τη Βασιλεία του Θεού Χωρίς αναγκαστικά να αποκλείονται από τη νέα αυτή πραγματικότητα οι κατά κόσμον συγγενείς, τα κριτήρια που θέτει ο Ιησούς με το λόγο του στο στ. 35 («ὃς [γὰρ] ἂν ποιήσῃ το θέλημα τοῦ θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου και ἀδελφή και μήτηρ ἐστίν») καθιστούν σαφές ότι δεν είναι απαραίτητο εσχατολογική και κατά κόσμον οικογένεια να ταυτίζονται. Αυτήν τη διευκρίνιση κάνει κι ο ι. Χρυσόστομος σχολιάζοντας το παράλληλο χωρίο στο Μτ 12:50: «οὐκ ἀρνεῖται την κατά φύσιν συγγένειαν ἀλλά προστίθησιν την κατ’ ἀρετήν». Η κριτική στάση απέναντι στη βιολογική οικογένεια, την οποία οι αληθινοί μαθητές πρέπει να εγκαταλείψουν για να γίνουν μέλη της νέας οικογένειας του Θεού, απαντά κι αλλού μέσα στο ευαγγέλιο του Μάρκου (βλ. για παράδειγμα 1:16-20 και κυρίως 10:29-30). Κατά κάποιον τρόπο εκείνη συμβολίζει το παρελθόν κάθε πιστού αλλά και τη συνεχή επίδραση του κόσμου επάνω του. Η αναφορά στη συγκεκριμένη περικοπή στη μητέρα του Ιησού θα πρέπει λοιπόν να τοποθετηθεί στην ίδια θεολογική συνάφεια. Η κριτική εδώ φαίνεται να αφορά γενικά στους συγγενικούς δεσμούς που μπορεί να λειτουργήσουν ως τροχοπέδη σε όσους επιθυμούν να γίνουν μαθητές του Ιησού.

Στο κατά Μάρκον και συγκεκριμένα στο περιστατικό του κηρύγματος του Ιησού στη συναγωγή της Ναζαρέτ (6:1-6), αναφέρεται επίσης για πρώτη φορά το όνομα της μητέρας του Ιησού, Μαρίας, αλλά κι εκείνα των αδελφών του (6:3), η ταυτότητα των οποίων έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Εκτός όμως από την αναφορά του ονόματος της Μαρίας αλλά και της σύνδεσης της οικογένειας του Ιησού με τη Ναζαρέτ, αξιοπρόσεκτο είναι επίσης το γεγονός ότι ο Ιησούς εδώ προσδιορίζεται ως υιός της Μαρίας και δε γίνεται καμιά αναφορά στον Ιωσήφ. Ίσως αυτό να σημαίνει ότι ο Ιωσήφ είχε ήδη πεθάνει προ πολλού ή ότι οι συμπατριώτες του Ιησού αναφέρονται σε αυτόν περιφρονητικά συνδέοντας την καταγωγή του με μία γυναίκα, κάτι όχι ιδιαίτερα τιμητικό στην εποχή του. Ανεξάρτητα όμως από αυτές τις εκδοχές, είναι επίσης πιθανό εδώ να υποφώσκει η πίστη του ευαγγελιστή και της πρώτης χριστιανικής κοινότητας για την εκ παρθένου γέννηση του Ιησού.

LARRY HURTADO How did Jesus become a God (Πώς ο Ιησούς έγινε/έφτασε να θεωρείται Θεός

Ο Hurtado, είναι Καθηγητής στο Παν-μιο του Εδιμβούργου (ομότιμος πια), μεγάλο όνομα στην "Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού", αν και με κάποια προδιάθεση προς την εύκολη αποδοχή της θετικής αποτίμησης. Άλλοι είναι πιο διστακτικοί, βάζουν πιο ψηλά τον πήχη και δεν τα βλέπουν όλα απλά και ρόδινα.

Οι περισσότεροι των Χριστιανών όλα αυτά τα θεωρούν αυτονόητα, μπορεί και να "νευριάζουν" που υπάρχουν επιφυλάξεις και ερωτηματικά γι αυτά τα θέματα, όμως δεν πρέπει να ξεχνούν πως πράγματα "υπερφυσικά" χρειάζονται πολύ δυνατά στοιχεία για να "περάσουν" το τεστ της εγκυρότητας. Άλλο το αν π.χ. ο Ιησούς γεννήθηκε το 1 μ.Χ. ή το 4 π.Χ. - η ουσία παραμένει εντελώς η ίδια - και άλλο το αν πραγματικά αναστήθηκε και ακόμη περισσότερο αν έχει θεϊκή υπόσταση. Όσο πιο ασυνήθιστη, αφύσικη, υπερφυσική είναι κάποια είδηση, τόσο πιο μεγάλη και επιτακτική και η απαίτηση για διασταυρώσεις και αδιάσειστα στοιχεία. Οι μαρτυρίες που προέρχονται απ' τους "εντός" κατά κανόνα δεν αρκούν, εύκολα μάλιστα αμφισβητούνται. Το ότι "το λέει η Βίβλος" είναι σεβαστό, όμως δεν πείθει τον ιστορικό που ζητάει αδιάσειστα στοιχεία. Επίσης, δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο το επιχείρημα ότι "Ο Ιησούς άλλαξε τη ζωή μου", γιατί είναι υποκειμενικό και αφορά εμένα προσωπικά - και ας μην το ξεχνούμε, οπαδοί όλων σχεδόν των θρησκειών προβάλλουν παρόμοιους ισχυρισμούς, ίσως μάλιστα και με περισσότερο πάθος!
[Όσοι γνωρίζετε καλά αγγλικά] θα πρέπει να δείτε το βίντεο 2-3 φορές για να το αφομοιώσετε, χρειάζονται προϋποθέσεις και ακαδημαϊκή εξοικείωση για σωστή κατανόηση.

Υπάρχει και αντίλογος σ' αυτά που λέει ο Καθηγητής Hurtado. Ο ίδιος κάνει μια συντομότατη αναφορά στον αντίλογο, όμως δεν εξαντλεί το θέμα. Θα υπάρξουν κι άλλες παρόμοιες αναρτήσεις, τόσο για να εκτιμήσετε το υψηλό επίπεδο του έργου των ακαδημαϊκών θεολόγων, όσο και για να αντιληφθείτε πως όλα εκείνα που η συντριπτική πλειοψηφία των ακολούθων του Ιησού συνήθως θεωρεί δεδομένα, αδιαμφισβήτητα και αυτονόητα, δεν είναι απαραίτητα έτσι. Μπορεί εμάς να "μας τα δίνουν στο πιάτο" έτοιμα, ο δρόμος όμως μέχρι το "πιάτο" είναι πολύ μακρύς και μόνο ώφελος θα έχει όποιος παρακολουθήσει ένα μέρος τουλάχιστο των προσπαθειών των ειδικών ερευνητών, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ περισσότερα απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε.

Υπάρχει βέβαια και ένα "παράπλευρο όφελος" απ' την "Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού" (The Quest for the Historical Jesus). Ακούει στο όνομα, "Πώς απ' την προφορική διδασκαλία για τον Ιησού και το Έργο Του φτάσαμε στη γραπτή Καινή Διαθήκη". Όλο και κάτι θα μάθουμε δηλαδή!!! Πόσοι πιστοί στην Ελλάδα έχουν μελετήσει ή ακούσει ή σκεφτεί καν για το θέμα αυτό;
Το συντομότατο αυτό βίντεο είναι περίληψη εκτενέστερης παρουσίασης. Για το πλήρες βίντεο, πάτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://stjohnstimeline.co.uk

Εκεί θα βρείτε πολύ υλικό για παρόμοια αλλά και άλλα θεολογικά θέματα.
Για πληροφορίες σχετικά με τον Larry Hurtado, επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Παν-μίου του Εδιμβούργου:
https://www.ed.ac.uk/…/centre-affiliat…/prof-larry-w-hurtado

LARRY HURTADO How did Jesus become a God
This is an extract/demonstration from a larger project.Please…

YOUTUBE.COM