Τι Είναι Πνευματικότητα (2)

 

Τι Είναι Πνευματικότητα (2)

Χριστός και Πνευματικότητα

Του Χρύσανθου Θεοχάρη

Στη Βίβλο Χριστός και Πνευματικότητα είναι έννοιες αδιαχώριστες. Ο Χριστός και ο δρόμος του δίνει ουσία και πραγματικό περιεχόμενο στην πνευματικότητα. Σε τελική ανάλυση Χριστιανική πνευματικότητα είναι η εσωτερική κατάσταση και βίωση της σχέσης του πιστού με τον Θεό και τον Σωτήρα Χριστό, καθώς και η πορεία εμβάθυνσης αυτής της σχέσης. Επίσης, είναι η βαθιά αίσθηση του πιστού πως ανήκει στο Θεό, πως βρίσκεται σε αρμονία με το Θεό και με τον εαυτό του. Έτσι, ο εσωτερικός του κόσμος, δηλαδή οι αρχές του, οι αξίες του και τα όνειρά του, βρίσκεται σε αρμονία με τον εξωτερικό του κόσμο, δηλαδή με τον τρόπο που ζει και συμπεριφέρεται. Σαν αποτέλεσμα νοιώθει γαλήνη, χαρά, ασφάλεια στην πορεία του, και γενικά απολαμβάνει τη χάρη του Θεού.

Είναι όμορφο αυτό; Σίγουρα Ναι! Δύσκολο; Όχι! Το συναντούμε συχνά στους πιστούς; Δυστυχώς, για την πλειοψηφία των Χριστιανών τα ζηλευτά αυτά στοιχεία είτε δεν υφίστανται καθόλου είτε υφίστανται σε πολύ μικρό βαθμό. Ο λόγος πολύ απλός: Ο εσωτερικός τους κόσμος δεν βρίσκεται σε αρμονία με τον εξωτερικό τους κόσμο. Που σημαίνει πως πιστεύουν λιγότερο στον αληθινό Θεό και περισσότερο στους «θεούς» που λατρεύει και υπηρετεί η σημερινή κοινωνία. Γι’ αυτό και η ευσέβειά τους είναι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό προσποιητή και μόνο στα λόγια:

Χριστός:

Αυτός ο λαός με προσεγγίζει με τα λόγια,

και με τα χείλη με τιμά,

η καρδιά τους όμως βρίσκεται πολύ μακριά μου

          - Ματθαίος 15:9

Βιβλική Πνευματικότητα και Μυστικισμός

Ο Πνευματικός άνθρωπος σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Η πνευματικότητά του δεν διαμορφώνεται απ’ τα «μη» και τα «πρέπει». Αυτά τα έχει ξεπεράσει. Η βίωση της σχέσης του με το Χριστό και ο συντονισμός του με το Πνεύμα του Θεού τον έφεραν στο σημείο που αυθόρμητα οδηγείται στις σωστές επιλογές. Αυτά βέβαια έρχονται προοδευτικά και μετά από συνεχή και συνεπή προσπάθεια, αλλά και πάλι, ποτέ και σε κανέναν δεν έφτασαν σε τέλεια και ολοκληρωμένη μορφή. Κάποια εδάφια της Καινής Διαθήκης που σχετίζονται με τις σημερινές έννοιες της Πνευματικότητας και του Μυστικισμού είναι τα παρακάτω:

Γαλάτας 2:19-20 – Ζει μέσα μου ο Χριστός

Έχω πεθάνει στο σταυρό μαζί με το Χριστό. Τώρα πια δε ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου

Γαλάτας 5:22-25 – Ο καρπός του Πνεύματος

Ο καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια. Τίποτε απ’ αυτά δεν καταδικάζει ο νόμος.  Άλλωστε όσοι είναι του Χριστού έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. Αφού, λοιπόν, ζούμε με τη δύναμη του Πνεύματος, πρέπει ν’ ακολουθούμε το Πνεύμα.

Κολοσσαείς 1:9-12 – Σοφία και σύνεση

Γι’ αυτό κι εμείς, αφότου μάθαμε τα νέα σας, δεν παύουμε να προσευχόμαστε για σας και να παρακαλούμε το Θεό να σας δώσει όλη τη σοφία και τη σύνεση που χαρίζει το Άγιο Πνεύμα, ώστε να γνωρίσετε στην εντέλεια το θέλημά του. Για να ζείτε με τρόπο αντάξιο του Κυρίου και κατά πάντα ευάρεστο σ’ αυτόν, να έχετε σαν καρπό κάθε λογής καλά έργα και να προοδεύετε στη βαθιά γνώση του Θεού, παίρνοντας δύναμη από τον ισχυρό και δοξασμένο Θεό. Έτσι σε κάθε περίσταση θα έχετε υπομονή και μακροθυμία, και θα ευχαριστείτε με χαρά το Θεό και Πατέρα, που μας αξίωσε να έχουμε μερίδιο στην κληρονομία των αγίων του που ζουν μέσα στο φως.

Κολοσσαείς 3:1-4 – Η ζωή μου κρυμμένη στο Χριστό εν τω Θεώ

Αφού, λοιπόν, αναστηθήκατε μαζί με το Χριστό, να επιδιώκετε τα αγαθά που βρίσκονται στον ουρανό, εκεί που κάθεται ο Χριστός στα δεξιά του Θεού· οι σκέψεις σας να είναι στραμμένες προς αυτά κι όχι προς τα γήινα πράγματα. Γιατί πεθάνατε μαζί με το Χριστό κι η ζωή σας είναι κρυμμένη μαζί με το Χριστό στο Θεό. Όταν ο Χριστός, που είναι η αληθινή ζωή μας, φανερωθεί, τότε κι εσείς θα φανερωθείτε μαζί του δοξασμένοι στην παρουσία του.

Εβραίους 5:14 – Εξάσκηση των πνευματικών αισθητηρίων

Η στέρεη τροφή είναι για τους ωρίμους, οι οποίοι με τη συνεχή χρήση έχουν εξασκήσει τα αισθητήρια όργανά τους, για να μπορούν να διακρίνουν το καλό απ’ το κακό.

Λουκάς 10:21 - Αγαλλίαση

Εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς ένιωσε μέσα του αγαλλίαση, και είπε: «Σ’ ευχαριστώ Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, γιατί αυτά που απέκρυψες από τους σοφούς και τους συνετούς τα φανέρωσες στους ταπεινούς.

Α Πέτρου 1:6,8 - Τώρα δεν τον βλέπετε, πιστεύετε όμως σ’ αυτόν

Το Χριστό τον αγαπάτε, αν και δεν τον έχετε γνωρίσει κατ’ όψη. Τώρα δεν τον βλέπετε, πιστεύετε όμως σ’ αυτόν, κι αυτό σας γεμίζει ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση, και προγεύεστε την τελική δόξα.

Φιλιππησίους 4:4-7 - Η ειρήνη του Θεού

Και η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά στον Ιησού Χριστό.

Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα του Πνευματικού Ανθρώπου (Πέρα απ’ τα καθαυτό Χριστιανικά)

1. Διαθέτει επαρκή γνώση των δεδομένων της ανθρώπινης φύσης και των περιορισμών της.

2. Διαθέτει υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας, αυτο-αποδοχής, και αποδοχής των άλλων.

3. Έχει έντονη αίσθηση αρχών και αξιών, και τις βλέπει να διαπλάθουν τη ζωή του.

4. Διαθέτει υψηλό επίπεδο αυτονομίας. Δεν θα αρνηθεί να ενταχθεί σε κάποια κοινότητα, όχι όμως πάσει θυσία.

5. Η αυτονομία του τον οδηγεί να αποζητάει και τη μοναχικότητα για εσωτερικό διάλογο και επικοινωνία με το Θεό και τη φύση του.

6. Συχνά έχει μυστικιστικές-πνευματικές εξάρσεις και εμπειρίες - όταν θαυμάζει τη φύση, όταν μελετάει ένα μεστό κομμάτι του Λόγου, όταν απολαμβάνει ευλογημένη κοινωνία με πιστούς.

7. Συχνά εστιάζει το ενδιαφέρον του σε προβλήματα και θέματα που δεν τον αφορούν προσωπικά. Το βλέμμα του αγκαλιάζει και παγκόσμια κοινωνικά θέματα.

8. Έχει στενές σχέσεις με λίγους εκλεκτούς φίλους ή αγαπητά πρόσωπα.

9. Είναι διαφοροποιημένος σε μικρό ως μεγάλο βαθμό απ’ την επικρατούσα λατρεία και το κυνήγι του χρήματος και της περιουσίας. Δυστυχώς, πολύ λίγοι Χριστιανοί παίρνουν καλό βαθμό σ’ αυτό - οι περισσότεροι δυστυχώς έχουν πέσει στην παγίδα και πληρώνουν γι’ αυτό. Η Φιλοσοφία της Αυτάρκειας έχει τους πιο πολλούς οπαδούς όχι ανάμεσα στους πιστούς, αλλά ανάμεσα στους θρησκευτικά αδιάφορους. Και το κίνημα της Εθελούσιας Φτώχιας  ενώ συγκινεί συνειδητοποιημένους ανθρώπους χωρίς ιδιαίτερα θρησκευτικά ενδιαφέροντα, έχει μικρή απήχηση ανάμεσα στους πιστούς. Σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου στην Επιστολή προς Φιλιππησίους 4:11-13 είναι άλλο πράγμα η προσπάθεια βελτίωσης της ζωής και άλλο η ειδωλοποίηση των υλικών. Η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται πρωταρχικά στην εσωτερική κατάσταση και τη στάση ζωής ενός ανθρώπου, όχι στο αν έχει πολλά ή λίγα.

10. Έχει απελευθερωθεί απ’ τη Δικτατορία του Ρολογιού και βιώνει την Ανακάλυψη της Βραδύτητας – κυρίως όσον αφορά τον ελεύθερο χρόνο του. Ο ασυνείδητος φόβος του θανάτου σπρώχνει τον άνθρωπο σε επιτάχυνση των ρυθμών του σε μια ανικανοποίητη κούρσα να «φάει» όσο γίνεται περισσότερα σε όσο γίνεται λιγότερο χρόνο, γιατί «ας φάμε και ας πιούμε γιατί αύριο θα πεθάνουμε». Όμως αυτή η «φαστ φουντ» νοοτροπία του στερεί την πραγματική απόλαυση της ζωής. Κάποιος σοφός Ινδός είπε πρόσφατα το εξής σε έναν Δυτικό: «Εσείς έχετε το Ρολόι, εμείς έχουμε τον Χρόνο». Έχουν μεγάλο βάθος τα λόγια αυτά! Ο πνευματικός άνθρωπος που βιώνει την παρουσία του Θεού αισθάνεται το χρόνο φίλο και σύμμαχό του, νοιώθει πως όλος ο χρόνος είναι δικός του. Γι’ αυτό μπορεί και «φρενάρει» και απολαμβάνει τη στιγμή, βιώνοντας έτσι έντονα το υπέροχο δώρο της Ζωής.

Πώς να Υλοποιήσεις την Πνευματικότητα στη Ζωή σου

Να τονίσουμε στο σημείο αυτό πως η υλοποίηση της πνευματικότητας σε πρακτικό επίπεδο δεν είναι εφικτή παντού και πάντα. Αυτό που είναι επιθυμητό και εφικτό για τον πνευματικό άνθρωπο είναι να την επιθυμεί και να φροντίζει να γίνει η γενική τάση και πορεία της ζωής του.

1. Μάθε να Συγχωρείς. Η συγχώρηση είναι πράξη απελευθέρωσης - για τον άνθρωπο που συγχωρείται, αλλά πολύ περισσότερο γι’ αυτόν που συγχωρεί.

2. Δίνε Έκφραση στα Αισθήματα Ευγνωμοσύνης που Υπάρχουν Μέσα σου: Καλλιέργησε την τέχνη να επισημαίνεις πράγματα και καταστάσεις που θα πρέπει να σε κάνουν να αισθάνεσαι ευγνώμων. Δίνε έκφραση στα αισθήματα σου. Η καλύτερη και πιο συνηθισμένη ευκαιρία είναι η ώρα του φαγητού. Νοιώσε ευγνωμοσύνη για τη ζωογόνο τροφή, τρώγε αργά, απολάμβανε κάθε μπουκιά με πνεύμα ευγνωμοσύνης.

3. Μάθε να Εκφράζεις Εκτίμηση: Δείξε εκτίμηση προς τα μέλη της οικογένειάς σου, αλλά και προς άλλους, ακόμα και για μικροπράγματα. Η κριτική για τα αρνητικά είναι πολύ πρόσφορη, έτσι χρειάζεται εκπαίδευση για να μάθουμε την ευλογημένη συνήθεια να εκφράζουμε εκτίμηση.

4. Μάθε να Χαρίζεις, Αλλά και να Παίρνεις: Όχι μόνο υλικά πράγματα – και ποτέ χωρίς αγάπη. Δίνε απ’ τον χρόνο σου, δίνε το ταλέντο σου, πρόσφερε φροντίδα. Δίνε ελπίδα, θάρρος, συμβουλή, στήριξη, χρήματα, τον εαυτό σου. Παράλληλα, αποδέξου τις προσφορές των άλλων με χάρη και αίσθημα εκτίμησης. Έτσι ίσως προσφέρεις το καλύτερο δώρο στον δότη σου – το μήνυμα πως και αυτός έχει κάτι αξιόλογο να προσφέρει.

5. Καλλιέργησε την Ευσπλαχνία: Γύμνασε την καρδιά σου να ευαισθητοποιείται όταν βλέπει πόνο γύρω της.

6. Μάθε να Σέβεσαι την Ιερότητα Όλων των Μορφών Ζωής: Οι περισσότεροι απ’ τους Χριστιανούς έχουμε παραμελήσει τη φροντίδα της γης, φροντίδα που ο ίδιος ο Πλάστης μας ανέθεσε (Γένεση 2:15). Ο σημερινός κόσμος έχει υιοθετήσει μια ληστρική διάθεση και στάση απέναντι στα ζώα και το περιβάλλον. Η στάση αυτή είναι αντιβιβλική και κατά συνέπεια καταδικαστέα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Interpretation 56:2 April 2002

2. Robert H. Thouless, Introduction to the Psychology of Religion, Cambridge University Press, 1971.

3. Αρχιμ. Σωφρονίου, Η ζωή Του Ζωή Μου, Εκδόσεις Πουρναρά: Θεσσαλονίκη, 1983

Μία Θυσία για Πάντα

Μία Θυσία για Πάντα 

Του Χρύσανθου Θεοχάρη

Η θυσία του Χριστού είναι ανώτερη των θυσιών της Παλαιάς Οικονομίας και είναι μοναδική και ανεπανάληπτη – απ’ τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη δεύτερη έλευσή του – χρειάζεται μόνο να την επικαλούμαστε με πίστη

Προς Εβραίους 9:23–28

« 23 Όλα όσα συμβολίζουν την ουράνια πραγματικότητα ήταν ανάγκη να καθαρίζονται με τον παραπάνω τρόπο. Τα ίδια όμως τα επουράνια απαιτούν θυσίες ανώτερες απ’ αυτές. 24 Γιατί ο Χριστός δεν μπήκε στα άγια των αγίων που έχτισαν άνθρωποι και που είναι απεικόνιση του ουράνιου θυσιαστηρίου, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να παρουσιαστεί τώρα μπροστά στο Θεό, μεσιτεύοντας για μας. 25 Ούτε προσφέρει πολλές φορές θυσία τον εαυτό του, όπως συμβαίνει με τον αρχιερέα που εισέρχεται κάθε χρόνο στα άγια των αγίων και προσφέρει ξένο αίμα. 26 Διαφορετικά ο Χριστός θα έπρεπε να είχε πεθάνει πολλές φορές από καταβολής κόσμου. Ενώ τώρα φανερώθηκε μια για πάντα στο τέλος των αιώνων και κατήργησε με τη θυσία του την αμαρτία. 27 Οι άνθρωποι μία φορά πεθαίνουν κι ύστερα κρίνονται από το Θεό.  28 Έτσι κι ο Χριστός, αφού θυσιάστηκε μία φορά για να σηκώσει πάνω του τις αμαρτίες όλων μας, θα εμφανιστεί για δεύτερη φορά, όχι για ν’ αντιμετωπίσει την αμαρτία, αλλά για να σώσει αυτούς που τον προσμένουν»

Ρωμαίους 3:23-26

23 «… όλοι αμάρτησαν και στερούνται της θείας δόξης, 24 και παίρνουν την δικαίωσιν δωρεάν με την χάριν του δια της λυτρώσεως, που έγινε δια του Χριστού Ιησού, 25 τον οποίον ο Θεός προώρισε να είναι, δια μέσου της πίστεως, το όργανον εξιλασμού δια του αίματός του, και τούτο δια να φανεί η δικαιοσύνη του Θεού, επειδή είχε παραβλέψει τας αμαρτίας του παρελθόντος, εις την περίοδον της ανοχής του, 26 δια να φανεί η δικαιοσύνη του εις τον παρόντα καιρόν, ώστε να είναι δίκαιος και συγχρόνως να δικαιώνει εκείνον που πιστεύει εις τον Ιησούν».

Παρατηρήσεις – Επεξηγήσεις

1. Κάθε χρόνο ο Ιουδαίος Αρχιερέας προσέφερε στη Γιορτή του Εξιλασμού στο επίγειο θυσιαστήριο του Ναού που χτίστηκε με χέρια ανθρώπων έναν τράγο σαν εξιλαστήριο θύμα για όλες τις αμαρτίες του Λαού Ισραήλ. Ο Θεός δεχόταν την προσφορά και έδινε τη συχώρεση.       

2. Όμως «το αίμα των ταύρων και των τράγων δεν έχει τη δύναμη να αφαιρεί αμαρτίες» - Εβραίους 10:4.

3. Κάτι λοιπόν δεν πήγαινε καλά με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η συνέπεια της δικαιοσύνης του Θεού γιατί αντί να τιμωρήσει τους αμαρτωλούς και την αμαρτία όπως απαιτούσε η φύση Του, Αυτός έδειχνε ικανοποιημένος με τον «Αποδιοπομπαίο Τράγο». Χρειαζόταν λοιπόν να δει ο κόσμος πως δεν ήταν αυθαίρετη η συχώρεση που έδινε τότε ο Θεός.

4. Ήρθε κατόπιν ο Χριστός και στο τέλος της επίγειας διακονίας του πρόσφερε τον εαυτό του θυσία για τις αμαρτίες όλου του κόσμου – απ’ τη δημιουργία μέχρι τη δεύτερη έλευσή του. Η θυσία αυτή με την ανάληψη του παρουσιάστηκε όχι σε ναό και θυσιαστήριο που κατασκευάστηκαν από ανθρώπινα χέρια, αλλά στο πνευματικό και συμβολικό «πρωτότυπο» Ουράνιο Θυσιαστήριο – Εβραίους 9:23-24.

5. Κάπου εδώ όλα αρχίζουν να μπαίνουν στη σωστή θέση τους. Με την υλοποίηση της θυσίας του Ιησού Χριστού, η οποία παρουσιάστηκε και η οποία είναι η μόνη που μπορεί να ικανοποιήσει απόλυτα τη δικαιοσύνη του Θεού, η κατηγορία εναντίον Του για «άδικη συγχώρηση» διαγράφεται και η δικαιοσύνη Του λάμπει και πάλι. 

ΙΔΟΥ ΠΩΣ: Ο Θεός «έβλεπε» από τότε τον Υιό του στο σταυρό του Γολγοθά, και «χρέωνε» στη μελλοντική θυσία του τις αμαρτίες του Ισραήλ, και όχι μόνο, «ανεχόμενος» και παραβλέποντας ό,τι άξιο τιμωρίας έκαναν. Πριν τη Θυσία του Χριστού δηλαδή ο Θεός έβλεπε προς τα εμπρός, έβλεπε το αίμα του Αμνού στο Γολγοθά και η δικαιοσύνη Του ικανοποιούνταν. Σε αντίθετη περίπτωση, η μόνη άλλη επιλογή θα ήταν «ο Χριστός θα έπρεπε να είχε πεθάνει πολλές φορές από καταβολής κόσμου» - Εβραίους 9:26. Δηλαδή αντί για τον Τράγο θα έπρεπε κάθε χρόνο να θυσιάζεται ο Χριστός - με βάση την ανθρώπινη λογική.

6. Μετά τη θυσία του Χριστού ο αμαρτωλός άνθρωπος βλέπει προς τα πίσω, στο Γολγοθά που «χωρίζει» το χρόνο στα δυο και γίνεται το Κέντρο Σωτηριολογικής Αναφοράς. Με την Πίστη στο Χριστό σαν τη μόνη θυσία που μπορεί να τον ξεπλύνει και να τον κάνει ξανά δίκαιο, φίλο και σε ειρήνη με το Θεό και παίρνοντας την απόφαση να αρχίσει νέα πορεία – αυτό είναι το νόημα της μετάνοιας – ενσωματώνεται απ’ το Θεό στην Εκκλησία που είναι ο Νέος Ισραήλ του Θεού. Ο Θεός απ’ την άλλη, χάρη στη θυσία του Υιού, μπορεί να θεωρείται και να είναι πραγματικά «δίκαιος και συγχρόνως να δικαιώνει εκείνον που πιστεύει εις τον Ιησούν» - σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου στους Ρωμαίους 3:26.

7. Στο βαθμό που συνειδητοποιούμε τις σημαντικές αυτές Βιβλικές αλήθειες σχετικά με τη μια και ανεπανάληπτη θυσία του Ιησού Χριστού και στο βαθμό που τα έθιμα και οι συνήθειες που έχουμε για τις μέρες αυτές δεν μπερδεύουν και δεν θολώνουν την ουσία των αληθειών αυτών στην καρδιά μας ούτε δίνουν άλλη κατεύθυνση στην αγνή μας πίστη, στο βαθμό αυτό και η πορεία μας θα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα ανήκουμε όντως σε «αυτούς που τον προσμένουν» - Εβραίους 9:29.

H μητέρα του Κυρίου στο κατά Μάρκον

Η μητέρα του Κυρίου στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο

 Αικατερίνη Τσαλαμπούνη

Επίκουρος Καθηγήτρια Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας Α.Π.Θ.

[Κατόπιν αδείας απ’ τη συγγραφέα - Ιστολόγιο βιβλικών σπουδών]

http://biblicalstudiesblog.blogspot.com/2020/08/h-mary-in-marks-gospel.html

Καθώς ξεκινά η περίοδο της προετοιμασίας για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου θα κάνω κάποιες σύντομες αναρτήσεις αφιερωμένες στο πρόσωπο της Μητέρας του Κυρίου, όπως εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη και στην αρχαία απόκρυφη χριστιανική γραμματεία.

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Αυτό που προκύπτει από τη μελέτη των καινοδιαθηκικών αναφορών στη Μαρία είναι ότι:

α) οι πληροφορίες που προκύπτουν σχετικά με αυτήν είναι αποσπασματικές και συχνά ελλιπείς,

β) ο κάθε συγγραφέας τονίζει διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητάς της και παραθέτει διαφορετικά γεγονότα της ζωής της εντάσσοντάς τα στο γενικότερο θεολογικό του πρόγραμμα και 

γ) στα όσα λιγοστά καταγράφονται μέσα στην Καινή Διαθήκη για το πρόσωπό της, ενυπάρχουν ήδη εκείνα τα θεολογικά στοιχεία που θα αναπτύξει στη συνέχεια η πατερική θεολογική γραμματεία στο πλαίσιο κυρίως των χριστολογικών συζητήσεων.

Η μητέρα του Κυρίου στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο

Η μητέρα του Ιησού εμφανίζεται μόνο μία φορά στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο (3:31-35), ενώ γίνεται μία ακόμη αναφορά σε αυτήν από τους συμπολίτες του Ιησού κατά την ομιλία του στη συναγωγή της Ναζαρέτ (Μκ 6:3), όταν σχολιάζουν την καταγωγή του («οὐχ οὗτος ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱός τῆς Μαρίας ...;»)

Στο 3:31-35 η μητέρα του Κυρίου αναφέρεται μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας του Ιησού. Σύμφωνα με την αφήγηση του ευαγγελιστή ο Ιησούς διδάσκει σε ένα σπίτι στη Γαλιλαία, όταν εμφανίζονται οι αδελφοί του (κι οι αδελφές του) μαζί με τη μητέρα του έξω από αυτό και ζητούν να τον δουν. Οι λόγοι που οδήγησαν στην αναζήτησή του εκ μέρους των οικείων του δεν είναι σαφείς, πολλοί όμως ερμηνευτές συνδέουν το περιστατικό με τα όσα σημειώνει ο Μάρκος νωρίτερα στο στ. 21, ότι δηλαδή «οἱ παρ’ αὐτοῦ», οι οποίοι εδώ θα πρέπει να θεωρηθούν ότι είναι η φυσική του οικογένεια, βλέποντας τη δραστηριότητα του Ιησού «ἔλεγον ὅτι ἐξέστη» κι αποφασίζουν να παρέμβουν δυναμικά («κρατῆσαι αὐτόν»). Το ρήμα «ἐξίστημι» εδώ δε δηλώνει ότι ο Ιησούς παραμέλησε σε υπερβολικό σημείο τις στοιχειώδεις για τον εαυτό του φροντίδες και για αυτό έρχονται οι δικοί του άνθρωποι για να του το υπενθυμίσουν. Η σημασία του φαίνεται να είναι διαφορετική και να συνδέεται με ένα γενικότερο θέμα στο κατά Μάρκον, εκείνο του υιού του ανθρώπου (δηλ. του Ιησού) ο οποίος παραμένει παρεξηγημένος και μόνος σε όλη την επίγεια δράση του, αφού οι άνθρωποι (ακόμη κι οι μαθητές του) τον αντιμετωπίζουν με απιστία. Ο ι. Χρυσόστομος φαίνεται να κατανοεί το ρήμα με τον ίδιο τρόπο που το κατανοούν αρκετοί σύγχρονοι ερμηνευτές, όταν το θεωρεί συνώνυμο με το «μαίνεσθαι» (Ι. Χρυστοστόμου, Εἰς τον Ἰωάννην, ομ. 31: PG 59, 182). Προφανώς, η οικογένεια του Ιησού δεν αντιλαμβάνεται ακόμη την αποστολή του κι έρχονται να τον ανακόψουν και να τον φέρουν πίσω στην πατρίδα του θεωρώντας ότι είναι εκτός εαυτού. Η αντικατάσταση της φράσης «οἱ παρ’ αὐτοῦ» με το «οἱ γραμματεῖς και οἱ λοιποί» στους κώδικες D και W ίσως αντικατοπτίζει την αμηχανία των αντιγραφέων αυτών των χειρογράφων, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν το αρνητικό περιεχόμενο του ρήματος «ἐξίστημι» και δεν ήθελαν να συνδέσουν μια αρνητική αξιολόγηση του Ιησού και της δράσης του με την οικογένειά του. Η αντίδραση των οικείων του μπορεί επίσης να συνδεθεί με τα όσα λέγονται στη συνέχεια σχετικά με την αντίδραση των από Ιεροσολύμων γραμματέων, ότι δηλαδή ο Ιησούς επιτελεί θαύματα με τη δύναμη του Βεελζεβούλ (στ. 22). Έτσι, οικείοι αλλά και ξένοι αδυνατούν να αντιληφθούν το αληθινό νόημα της διδασκαλίας και των πράξεων του Ιησού. Όσα, μάλιστα, αναφέρονται στο στ. 21 μπορούν να εξηγήσουν τη στάση του Ιησού στη συνέχεια, όταν αντιδρώντας στην πληροφορία ότι τον αναζητά η οικογένειά του, δηλώνει ότι μητέρα και αδελφοί του δεν είναι οι βιολογικοί του συγγενείς, αλλά όσοι εφαρμόζουν το θέλημα του Θεού (Μκ 6:35). Το θέμα της περικοπής 3:31-35 είναι το ποιοι συναπαρτίζουν την εσχατολογική οικογένεια του Ιησού, αυτήν δηλαδή που γεννήθηκε μέσα από το κήρυγμά του για τη Βασιλεία του Θεού Χωρίς αναγκαστικά να αποκλείονται από τη νέα αυτή πραγματικότητα οι κατά κόσμον συγγενείς, τα κριτήρια που θέτει ο Ιησούς με το λόγο του στο στ. 35 («ὃς [γὰρ] ἂν ποιήσῃ το θέλημα τοῦ θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου και ἀδελφή και μήτηρ ἐστίν») καθιστούν σαφές ότι δεν είναι απαραίτητο εσχατολογική και κατά κόσμον οικογένεια να ταυτίζονται. Αυτήν τη διευκρίνιση κάνει κι ο ι. Χρυσόστομος σχολιάζοντας το παράλληλο χωρίο στο Μτ 12:50: «οὐκ ἀρνεῖται την κατά φύσιν συγγένειαν ἀλλά προστίθησιν την κατ’ ἀρετήν». Η κριτική στάση απέναντι στη βιολογική οικογένεια, την οποία οι αληθινοί μαθητές πρέπει να εγκαταλείψουν για να γίνουν μέλη της νέας οικογένειας του Θεού, απαντά κι αλλού μέσα στο ευαγγέλιο του Μάρκου (βλ. για παράδειγμα 1:16-20 και κυρίως 10:29-30). Κατά κάποιον τρόπο εκείνη συμβολίζει το παρελθόν κάθε πιστού αλλά και τη συνεχή επίδραση του κόσμου επάνω του. Η αναφορά στη συγκεκριμένη περικοπή στη μητέρα του Ιησού θα πρέπει λοιπόν να τοποθετηθεί στην ίδια θεολογική συνάφεια. Η κριτική εδώ φαίνεται να αφορά γενικά στους συγγενικούς δεσμούς που μπορεί να λειτουργήσουν ως τροχοπέδη σε όσους επιθυμούν να γίνουν μαθητές του Ιησού.

Στο κατά Μάρκον και συγκεκριμένα στο περιστατικό του κηρύγματος του Ιησού στη συναγωγή της Ναζαρέτ (6:1-6), αναφέρεται επίσης για πρώτη φορά το όνομα της μητέρας του Ιησού, Μαρίας, αλλά κι εκείνα των αδελφών του (6:3), η ταυτότητα των οποίων έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Εκτός όμως από την αναφορά του ονόματος της Μαρίας αλλά και της σύνδεσης της οικογένειας του Ιησού με τη Ναζαρέτ, αξιοπρόσεκτο είναι επίσης το γεγονός ότι ο Ιησούς εδώ προσδιορίζεται ως υιός της Μαρίας και δε γίνεται καμιά αναφορά στον Ιωσήφ. Ίσως αυτό να σημαίνει ότι ο Ιωσήφ είχε ήδη πεθάνει προ πολλού ή ότι οι συμπατριώτες του Ιησού αναφέρονται σε αυτόν περιφρονητικά συνδέοντας την καταγωγή του με μία γυναίκα, κάτι όχι ιδιαίτερα τιμητικό στην εποχή του. Ανεξάρτητα όμως από αυτές τις εκδοχές, είναι επίσης πιθανό εδώ να υποφώσκει η πίστη του ευαγγελιστή και της πρώτης χριστιανικής κοινότητας για την εκ παρθένου γέννηση του Ιησού.

LARRY HURTADO How did Jesus become a God (Πώς ο Ιησούς έγινε/έφτασε να θεωρείται Θεός

Ο Hurtado, είναι Καθηγητής στο Παν-μιο του Εδιμβούργου (ομότιμος πια), μεγάλο όνομα στην "Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού", αν και με κάποια προδιάθεση προς την εύκολη αποδοχή της θετικής αποτίμησης. Άλλοι είναι πιο διστακτικοί, βάζουν πιο ψηλά τον πήχη και δεν τα βλέπουν όλα απλά και ρόδινα.

Οι περισσότεροι των Χριστιανών όλα αυτά τα θεωρούν αυτονόητα, μπορεί και να "νευριάζουν" που υπάρχουν επιφυλάξεις και ερωτηματικά γι αυτά τα θέματα, όμως δεν πρέπει να ξεχνούν πως πράγματα "υπερφυσικά" χρειάζονται πολύ δυνατά στοιχεία για να "περάσουν" το τεστ της εγκυρότητας. Άλλο το αν π.χ. ο Ιησούς γεννήθηκε το 1 μ.Χ. ή το 4 π.Χ. - η ουσία παραμένει εντελώς η ίδια - και άλλο το αν πραγματικά αναστήθηκε και ακόμη περισσότερο αν έχει θεϊκή υπόσταση. Όσο πιο ασυνήθιστη, αφύσικη, υπερφυσική είναι κάποια είδηση, τόσο πιο μεγάλη και επιτακτική και η απαίτηση για διασταυρώσεις και αδιάσειστα στοιχεία. Οι μαρτυρίες που προέρχονται απ' τους "εντός" κατά κανόνα δεν αρκούν, εύκολα μάλιστα αμφισβητούνται. Το ότι "το λέει η Βίβλος" είναι σεβαστό, όμως δεν πείθει τον ιστορικό που ζητάει αδιάσειστα στοιχεία. Επίσης, δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο το επιχείρημα ότι "Ο Ιησούς άλλαξε τη ζωή μου", γιατί είναι υποκειμενικό και αφορά εμένα προσωπικά - και ας μην το ξεχνούμε, οπαδοί όλων σχεδόν των θρησκειών προβάλλουν παρόμοιους ισχυρισμούς, ίσως μάλιστα και με περισσότερο πάθος!
[Όσοι γνωρίζετε καλά αγγλικά] θα πρέπει να δείτε το βίντεο 2-3 φορές για να το αφομοιώσετε, χρειάζονται προϋποθέσεις και ακαδημαϊκή εξοικείωση για σωστή κατανόηση.

Υπάρχει και αντίλογος σ' αυτά που λέει ο Καθηγητής Hurtado. Ο ίδιος κάνει μια συντομότατη αναφορά στον αντίλογο, όμως δεν εξαντλεί το θέμα. Θα υπάρξουν κι άλλες παρόμοιες αναρτήσεις, τόσο για να εκτιμήσετε το υψηλό επίπεδο του έργου των ακαδημαϊκών θεολόγων, όσο και για να αντιληφθείτε πως όλα εκείνα που η συντριπτική πλειοψηφία των ακολούθων του Ιησού συνήθως θεωρεί δεδομένα, αδιαμφισβήτητα και αυτονόητα, δεν είναι απαραίτητα έτσι. Μπορεί εμάς να "μας τα δίνουν στο πιάτο" έτοιμα, ο δρόμος όμως μέχρι το "πιάτο" είναι πολύ μακρύς και μόνο ώφελος θα έχει όποιος παρακολουθήσει ένα μέρος τουλάχιστο των προσπαθειών των ειδικών ερευνητών, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ περισσότερα απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε.

Υπάρχει βέβαια και ένα "παράπλευρο όφελος" απ' την "Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού" (The Quest for the Historical Jesus). Ακούει στο όνομα, "Πώς απ' την προφορική διδασκαλία για τον Ιησού και το Έργο Του φτάσαμε στη γραπτή Καινή Διαθήκη". Όλο και κάτι θα μάθουμε δηλαδή!!! Πόσοι πιστοί στην Ελλάδα έχουν μελετήσει ή ακούσει ή σκεφτεί καν για το θέμα αυτό;
Το συντομότατο αυτό βίντεο είναι περίληψη εκτενέστερης παρουσίασης. Για το πλήρες βίντεο, πάτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://stjohnstimeline.co.uk

Εκεί θα βρείτε πολύ υλικό για παρόμοια αλλά και άλλα θεολογικά θέματα.
Για πληροφορίες σχετικά με τον Larry Hurtado, επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Παν-μίου του Εδιμβούργου:
https://www.ed.ac.uk/…/centre-affiliat…/prof-larry-w-hurtado

LARRY HURTADO How did Jesus become a God
This is an extract/demonstration from a larger project.Please…

YOUTUBE.COM