Οι Αμφιβάλλοντες 11+1 "Θωμάδες"

Οι Αμφιβάλλοντες 11+1 "Θωμάδες"

Οι Αμφιβάλλοντες Δώδεκα

Του Χρύσανθου Θεοχάρη

Είναι γνωστή η περίπτωση του Αμφισβητία ή ακριβέστερα του Αμφιβάλλοντα  ΘΩΜΑ, όπως τον παρουσιάζει ο Ιωάννης στο 20 κεφάλαιο του Ευαγγελίου του.

Όμως ίσως αξίζει να επισημάνουμε πως το ίδιο ακριβώς που λέγεται για τον Θωμά στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, το ίδιο και σχεδόν ακριβώς και με κάθε λεπτομέρεια λέγεται και για τους υπόλοιπους των Δώδεκα, στο Ευαγγέλιο του Λουκά 24:1-12.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:1-12

1Την επόμενη μέρα όμως μετά το Σάββατο, από τα βαθιά χαράματα, ήρθαν οι γυναίκες στον τάφο με τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει· μαζί τους ήταν και μερικές άλλες. 2Βρήκαν τότε την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα 3και, όταν μπήκαν σ’ αυτό, δε βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. 4Καθώς απορούσαν γι’ αυτό, φάνηκαν μπροστά τους δύο άντρες με αστραφτερές στολές. 5Κι ενώ αυτές κατατρομαγμένες είχαν σκυμμένο το πρόσωπό τους στη γη, τις ρώτησαν: «Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; 6Δεν είναι εδώ, αναστήθηκε! Θυμηθείτε τι σας είχε πει, όταν ακόμα ήταν στη Γαλιλαία. 7Σας είπε ότι ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί στα χέρια των εχθρών του Θεού, να σταυρωθεί και την τρίτη ημέρα ν’ αναστηθεί». 8Θυμήθηκαν τότε τα λόγια του. 9Επέστρεψαν λοιπόν απ’ το μνήμα και τα ανάγγειλαν όλα αυτά στους έντεκα μαθητές και σ’ όλους τους άλλους. 10Αυτές που τα έλεγαν αυτά στους αποστόλους ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η Ιωάννα, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και οι υπόλοιπες που ήταν μαζί τους. 11Τα λόγια αυτά τους φάνηκαν φλυαρίες και δεν τις πίστευαν. 12Ο Πέτρος όμως σηκώθηκε κι έτρεξε στο μνήμα. Όταν έσκυψε, είδε μέσα μόνο τα σάβανα και γύρισε σπίτι του γεμάτος απορία γι’ αυτό που είχε γίνει. 

Η ερώτηση που δημιουργείται απ’ τα παραπάνω είναι η εξής: Εδώ στο Λουκά 24 έχουμε μια ομάδα γυναικών που ζουν μια εμπειρία ίδια μ’ αυτήν που είχαν οι μαθητές στον Ιωάννη κεφάλαιο 20. Στην περιγραφή του Λουκά, όταν η ομάδα των γυναικών μαθητών του Ιησού περιγράφουν στους μαθητές και τους άλλους που ήταν μαζί τους την εμπειρία που είχαν στον τάφο του Ιησού, εκείνοι όλοι μαζί υιοθετούν τη στάση που υιοθέτησε ο Θωμάς, και μάλιστα προκλητικά χειρότερη: Θεώρησαν δηλαδή την περιγραφή των γυναικών «φλυαρίες» και γι' αυτό το λόγο δεν τις πίστεψαν!!! Γιατί όμως εμείς δεν αποδίδουμε και σ' αυτούς τουλάχιστον το χαρακτηρισμό «αμφιβάλλοντες», που αποδίδεται στο Θωμά στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη;

Είναι σίγουρο πως το πρόβλημα ήταν «σεξιστικό», πράγμα λογικό και ανεμενόμενο για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Ο ίδιος ο Ιησούς βέβαια είχε διαφοροποιηθεί αρκετά, όσο έστω του επέτρεπε το πολιτισμικό περιβάλλον. Δυστυχώς στους αιώνες που ακολούθησαν αντί να γίνουν περισσότερα βήματα προς τα εμπρός έγιναν πολύ πολύ περισσότερα βήματα προς τα πίσω. 

Ο τρόπος που ερμηνεύονται σεξιστικές ιστορίες σαν τις παραπάνω έχει να κάνει με το πώς ξεφεύγουν απ’ τα «ραντάρ» [να μην τα πιάνουν τα ραντάρ] κι αυτό γιατί οι αντιλήψεις αυτές ήταν κυρίως τότε αλλά σε μεγάλο βαθμό και σήμερα ευρέως αποδεκτές και η αμφισβήτηση τους «βουνό». Χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να κερδηθούν τέτοιοι σημαδιακοί στόχοι. 

Όποιος επιθυμεί να γνωρίσει περισσότερα για την κατάσταση που επικρατούσε στην Εκκλησία απ’ τα τέλη του Πρώτου Αιώνα και τους αιώνες που ακολούθησαν θα πρέπει διαβάσει κυρίως βιβλία πανεπιστημιακού επιπέδου. Το πρώτο και καλύτερο είναι η Εκκλησιαστική Ιστορία του Καθηγητή του Παν/μίου Αθηνών Αρχιμ. Βασιλείου Στεφανίδου, 3^η έκδοση 1970. Όσοι ενδιαφέρονται για περισσότερη πληροφόρηση είμαστε στη διάθεσή τους. 

Τί Είναι η Συνείδηση; (μέρος πρώτο)

Τί Είναι η Συνείδηση; (μέρος πρώτο) Βιβλική Μελέτη

  Του Χρύσανθου Θεοχάρη

Αναφερθήκαμε ήδη στη Συνείδηση σαν συνώνυμο των εννοιών Υπερεγώ, Γονιός μέσα μας, Φιλοσοφία Ζωής, Βασική Κατεύθυνση Ζωής, Σύστημα Αξιών, Φρόνημα, Καρδιά. Επειδή όμως πρόκειται για έννοια πολύ γνωστή και πολύχρηστη,  με αναφορές σχεδόν πάντα σε συνάφειες ηθικο-θρησκευτικές, έκρινα πως χρειάζεται ειδική και ουσιαστικά αυτόνομη αναφορά η οποία απαιτεί μια πιο ολοκληρωμένη Βιβλική παρουσίαση. 

Επιγραμματικά, η Συνείδηση είναι ο ατομικός/προσωπικός βιωματικός καταστατικός χάρτης που διαρκώς ανανεώνεται, αναθεωρείται και επικαιροποιείται. Δεν πρόκειται για κάτι στατικό. Παράλληλα, σαν Φιλοσοφία ζωής και Σύστημα Αξιών που είναι, χρειάζεται πίστωση χρόνου καθώς και πρόβλεψη για «μεταβατικές διατάξεις» μέχρι την πλήρη αφομοίωση των συνεχών «αναθεωρήσεων». Τα στοιχεία αυτά με σαφήνεια προκύπτουν μέσα απ’ τις σελίδες της Καινής Διαθήκης.

Πολλοί πιστεύουν πως η συνείδηση είναι ένας έμφυτος ηθικός κώδικας με τον οποίο ο κάθε άνθρωπος έρχεται στον κόσμο. Πολλές Εκκλησίες προχωρούν ένα μεγάλο βήμα πιο πέρα και διδάσκουν πως ο έμφυτος αυτός ηθικός νόμος έχει «αχρειωθεί» - αχρηστευτεί – εξ αιτίας του «Προπατορικού Αμαρτήματος», με αποτέλεσμα ο «πτωτικός άνθρωπος» να είναι ανίκανος να πράξει το καλό. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν το πλήρες περιεχόμενο των θεολογικών αυτών εννοιών και κατά πόσον τις προσυπογράφουν συνειδητά. Δεσμεύομαι να ασχοληθώ με τα θέματα αυτά στο εγγύς μέλλον.

Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη λοιπόν, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η συνείδηση κάποιου εξαρτάται απ’ τον τρόπο που ζει και απ’ τη σχέση του με το Θεό. Όπως αναλύουμε στη συνέχεια, η συνείδηση κάποιου μπορεί να είναι αγαθή, Α Τιμ. 1:5, - καθαρή, Α Τιμ. 3:9 - κακή, Εβρ. 10:22 – πωρωμένη, Α Τιμ. 4:2 – μολυσμένη, Τίτος 1:15. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος και αυτό συμπεριλαμβάνει τον Αδάμ και την Εύα, είναι από ένστικτο και απ’ τη φύση του εγωιστής, συμφεροντολόγος και σκέφτεται πονηρά για να επιβιώσει και να προστατέψει τα καλώς ή κακώς εννοούμενα συμφέροντά του. Οπότε, χρειάζεται αγώνας για να μάθει να σκέφτεται και να ενεργεί σωστά και ηθικά. 

Είναι λοιπόν η Συνείδηση έμφυτος ηθικός νόμος; Γεννιόμαστε δηλαδή με κάποιο Νόμο μέσα μας; Το ότι πρόκειται για ηθικό νόμο δεν υπάρχει αμφιβολία. Το ότι είναι έμφυτος, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να θεμελιωθεί βιβλικά. Το μπέρδεμα δημιουργείται απ’ τις αναφορές του Παύλου στην προς Ρωμαίους Επιστολή του προς τους Ιουδαίους που ζουν στη Ρώμη και είναι, κυρίως, Χριστιανοί: 

Ρωμαίους 2:14-15

 Όσο για τα άλλα έθνη, που δε γνωρίζουν το νόμο, πολλές φορές κάνουν από μόνοι τους [φύσει] αυτό που απαιτεί ο νόμος. Αυτό δείχνει πως, αν και δεν τους δόθηκε ο νόμος, μέσα τους υπάρχει νόμος. Η διαγωγή τους φανερώνει πως οι εντολές του νόμου είναι γραμμένες στις καρδιές τους· και σ’ αυτό συμφωνεί και η συνείδησή τους, που η φωνή της τους τύπτει ή τους επαινεί, ανάλογα με τη διαγωγή τους.

Ο Νόμος για τον οποίο κάνει λόγο ο Παύλος στην περικοπή αυτή δεν είναι άλλος απ’ τον Ιουδαϊκό Νόμο, ο οποίος φυσικά δεν δόθηκε στα «Έθνη». Όμως, όπως οι Ιουδαίοι πήραν το Νόμο απ’ το Θεό, τον μελετούν και τον διδάσκουν στα παιδιά τους, δεν γεννιούνται δηλαδή με το Νόμο μέσα τους, το ίδιο και οι Εθνικοί (ειδωλολάτρες) μεγαλώνουν και ανατρέφονται με κάποιες βασικές ηθικές αρχές και αξίες, οι οποίες ριζώνουν μέσα τους και καταλήγουν να γίνουν η Βασική Κατεύθυνση Ζωής, το Φρόνημα, ο νόμος της Καρδιάς τους, σε τελική ανάλυση η Συνείδησή τους. Έτσι «από μόνοι τους» δηλαδή απ’ τη φύση τους ή φυσικά ή φυσιολογικά εφαρμόζουν λίγο πολύ τον ίδιο νόμο που έχουν και οι Ιουδαίοι – εννοείται ΟΧΙ τα της λατρείας και τα άλλα ιδιαίτερα του Ιουδαϊσμού. Όταν εφαρμόζουν τον νόμο αυτόν η συνείδηση τους, δηλαδή η καρδιά τους τους επαινεί, ενώ όταν τον παραβιάζουν τους κατακρίνει.

Η Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο χρησιμοποιεί τη λέξη «φύσις» σε διάφορες φράσεις ή παράγωγά της. Οι λέξεις αυτές ΔΕΝ έχουν ηθικό ή πνευματικό περιεχόμενο. Αναφέρονται στη φυσική, σωματική, υλική, ακόμη και κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ανήκουμε. Δεν είναι ατομικό μας δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τις λέξεις όπως θέλουμε ή όπως μας βολεύει. Ένα «Ταμείο», ένα καλό επιστημονικό λεξικό που να περιλαμβάνει τη χρήση των λέξεων στην Καινή Διαθήκη (π.χ. Δημητράκος, Liddell – Scott – Κωνσταντινίδης, κ.ά. εξειδικευμένα ξενόγλωσσα) και τέλος μια καλή σύγχρονη μετάφραση που σέβεται τους μεταφραστικούς κανόνες, θα μας προστατέψει απ’ τις κακοτοπιές της αυθαιρεσίας και της επιπολαιότητας. Να και μερικά παραδείγματα – βασισμένα στην εξαιρετική Δημοτική Μετάφραση της Βιβλικής Εταιρίας - για του λόγου το αληθές :

Ρωμαίους 2:14-15  

«φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῶσιν» σημαίνει απλούστατα ότι εντελώς φυσικά και φυσιολογικά «κάνουν από μόνοι τους αυτό που απαιτεί ο νόμος".

Ρωμαίους 2:27 

 «ἡ ἐκ φύσεως ἀκροβυστία» σημαίνει «ο απερίτμητος», δηλαδή αυτός που είναι στη φυσική κατάσταση της μη-περιτομής, όπως δηλαδή γεννιούνται οι άνθρωποι φυσικά-κανονικά, σ’ αντίθεση προς τους Ιουδαίους οι οποίοι εφαρμόζουν την περιτομή στα αρσενικά παιδιά – που ισοδυναμεί με παρέμβαση στην «εκ φύσεως ακροβυστία». Η περιτομή δηλαδή δεν είναι «εκ φύσεως» αλλά «παρά φύσιν», κάτι που έχουμε και στο επόμενο παράδειγμα της αγριελιάς και της ήμερης ελιάς.

Ρωμαίους 11:21, 24 

Πρόσεξε, μήπως ο Θεός, που δε λυπήθηκε τα φυσικά κλαδιά [«των κατά φύσιν κλάδων»], δε λυπηθεί ούτε εσένα … Σκέψου τη δική σου περίπτωση: Φυσιολογικά ανήκεις σε μια αγριελιά, και σ’ έκοψε και σε μπόλιασε στην ήμερη ελιά αντίθετα προς τη φύση. [σὺ ἐκ τῆς κατὰ φύσιν ἐξεκόπης ἀγριελαίου καὶ παρὰ φύσιν ἐνεκεντρίσθης εἰς καλλιέλαιον], Το ίδιο και καλύτερα μπορεί ο Θεός να ξαναμπολιάσει και τους Ιουδαίους στην ήμερη ελιά, όπου φυσιολογικά ανήκουν. 

(ΔΗΛΑΔΗ: Οι ειδωλολάτρες που πίστεψαν στο Χριστό, αποτελούσαν, μεταφορικά μιλώντας, τα φυσικά κλαδιά ενός δένδρου της φύσης που δεν είχε δεχτεί ανθρώπινη παρέμβαση, με άλλα λόγια μιας αγριελιάς. Χάρη στην πίστη τους κόπηκαν απ' την αγριελιά και στη συνέχεια μπολιάστηκαν πάνω σε μια ήμερη ελιά, η οποία αντιπροσωπεύει το Λαό του Θεού. Αρχικά όλα τα κλαδιά της «ήμερης ελιάς» (καλλιέλαιος) ήταν Ισραηλίτες. Όσοι Ισραηλίτες-κλαδιά δεν πίστεψαν στο Χριστό αποκόπηκαν και στη θέση τους μπολιάστηκαν όσοι «απ’ τα έθνη» πίστεψαν στο Χριστό. Αυτό βέβαια ήταν «παρά φύσιν», δηλαδή «αντίθετα προς τη φύση» ή αλλιώς αντίθετο προς τη «φυσική» = φυσιολογική και συνήθη διαδικασία, σύμφωνα με την οποία κόβουμε ένα κλαδί απ’ την ήμερη ελιά και το μπολιάζουμε πάνω στην αγριελιά για να γίνει ήμερη. Όποιος γνωρίζει από περιβόλια, γνωρίζει τί εννοεί ο Παύλος).

Α Κορινθίους 11:13-14:  

[ἐν ὑμῖν αὐτοῖς κρίνατε· πρέπον ἐστίν γυναῖκα ἀκατακάλυπτον τῷ θεῷ προσεύχεσθαι; οὐδέ ἡ φύσις αὐτή διδάσκει ὑμᾶς ὅτι ἀνήρ μεν ἐάν κομᾷ, ἀτιμία αὐτῷ ἐστιν;]

"Κρίνετε και μόνοι σας: ταιριάζει στη γυναίκα να προσεύχεται στο Θεό με ακάλυπτο κεφάλι; Η ίδια η φύση μάς διδάσκει πως είναι ντροπή για τον άντρα να έχει μακριά μαλλιά, ενώ για τη γυναίκα είναι τιμή τα μακριά μαλλιά."

Εδώ «η φύσις» και το και το «εν υμίν αυτοίς κρίνατε» (κρίνατε και μόνοι σας) είναι ξεκάθαρο πως παραπέμπουν σε καθαρά κοινωνικά κριτήρια της εποχής εκείνης, εννοείται. Ο Παύλος επικαλείται τα κοινωνικά δεδομένα της Κορίνθου (τουλάχιστον) τα οποία γνωρίζουν καλά οι ίδιοι και τους πετάει το μπαλάκι να πάρουν θέση σχετικά με τη συνήθεια του καλύμματος (γενικά και όχι μόνο στις συνάξεις) καθώς και για το μήκος των μαλλιών τόσο των γυναικών όσο και των ανδρών (επίσης γενικά και όχι μόνο στις συνάξεις). «Δείτε τον κοινωνικό σας περίγυρο», τους λέει, και πείτε μου τι διαπιστώνετε. Ταιριάζουν με τον ισχύοντα καθωσπρεπισμό η αφαίρεση του καλύμματος και τα κοντά μαλλιά για τις γυναίκες και τα μακριά μαλλιά για τους άνδρες; Η ερώτηση είναι βέβαια ρητορική και η αυτονόητη απάντηση που εξυπακούεται είναι πως «δεν ταιριάζουν, αντίθετα μάλιστα, φέρνουν πάνω σας ντροπή».

Ιακώβου 3:7: 

Όλα τα είδη των θηρίων [ φύσις θηρίων] και των πτηνών, των ερπετών και των θαλασσινών, δαμάστηκαν και δαμάζονται από τον άνθρωπο [δεδάμασται τῇ φύσει τῇ ἀνθρωπίνῃ]».

Έχουμε δηλαδή «φύσις θηρίων» = είδη θηρίων και «φύσις ανθρωπίνη» = άνθρωπος ή αλλιώς ανθρώπινη φύση ή ανθρώπινο γένος. Πολύ απλά τα πράγματα, υπό τον απλούστατο όρο να δέχεται κάποιος τις σημασίες και τις χρήσεις των λέξεων και βεβαίως να σέβεται και να τιμάει τα Βιβλικά κείμενα.

Η Συνείδηση του Παύλου Προσωπικά

Το παράδειγμα του Παύλου και τα λεγόμενά του για το θέμα της συνείδησης δεν μπορεί παρά να μας διαφωτίσει. Όπως γίνεται φανερό απ’ όσα δηλώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, πάντα και σε όλη του τη ζωή ακολουθούσε τη συνείδησή του τόσο σε σχέση με το Θεό όσο και σε σχέση με τους ανθρώπους. Δείτε τί δηλώνει: 

Πράξεις 23:1

Αδερφοί, εγώ έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ότι σ’ όλη μου τη ζωή μέχρι σήμερα υπηρέτησα το Θεό. [Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ πάσῃ συνειδήσει ἀγαθῇ πεπολίτευμαι τῷ θεῷ ἄχρι ταύτης τῆς ἡμέρας.]

Πράξεις 24:1

Γι’ αυτό κι εγώ προσπαθώ να έχω πάντοτε καθαρή συνείδηση απέναντι στο Θεό και στους ανθρώπους. [καὶ αὐτὸς ἀσκῶ ἀπρόσκοπον συνείδησιν ἔχειν προς τον θεόν καὶ τους ἀνθρώπους διὰ παντός.]

Β Τιμόθεο 1:3

Ευχαριστώ το Θεό, τον οποίο λατρεύω με καθαρή συνείδηση, όπως και οι πρόγονοί μου. [Χάριν ἔχω τῷ θεῷ, ᾧ λατρεύω ἀπό προγόνων ἐν καθαρᾷ συνειδήσει]. 

Τί σημαίνουν όλα αυτά; Αναφορικά με το χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του θα συμφωνήσουμε απόλυτα πως ο Παύλος ήταν πάντα συνεπής με τις αρχές και τις αξίες του. Όμως ειδικά για τα θρησκευτικά του πιστεύω, έχουμε απ’ τη μια μεριά τον Παύλο που ήταν με το παραπάνω ζηλωτής του Ιουδαϊσμού και των προγονικών παραδόσεων, πρόθυμος να κάνει τα πάντα να αντισταθεί και να τιμωρήσει, ακόμη και με θάνατο, καθέναν που έθιγε και πρόσβαλε την πατροπαράδοτη Ιουδαϊκή θρησκεία του, έχουμε όμως απ’ την άλλη τον Παύλο που κάνει απίστευτη και θεαματική θρησκευτική στροφή=αλλαγή 180 μοιρών και γίνεται υπέρμαχος όλων εκείνων των πιστεύω που καταδίκαζε και καταδίωκε. Στους Φιλιππησίους 3:1-11 συγκρίνει τα δυο στάδια-φάσεις της ζωής του, λέγοντας ανάμεσα στ’ άλλα…

Εβραίος γέννημα θρέμμα· ως προς την εξήγηση του νόμου ανήκα στους Φαρισαίους· καταδίωκα με ζήλο την εκκλησία και ήμουν άμεμπτος σε ό,τι αφορά την τήρηση του νόμου. Αυτά όμως που άλλοτε για μένα ήταν πλεονεκτήματα, τώρα με την πίστη στο Χριστό τα βλέπω σαν μειονεκτήματα. (στίχος 7) 

Πώς γίνεται να κυνηγάει χωρίς έλεος κάτι και κάποιους και στη συνέχεια να ταυτίζεται μ’ αυτούς και τη μοίρα τους φτάνοντας στο σημείο να γίνει «ο πρώτος μετά τον Ένα» και να είναι έτοιμος να δώσει τη δική του ζωή του γι’ Αυτόν; Τα έκανε όλα αυτά με την ίδια «καθαρή συνείδηση»; Βεβαίως! Η συνείδησή του δεν έπαψε να λειτουργεί σωστά και να κάνει τη δουλειά της σωστά και άψογα. Στην «πρώτη του ζωή» ζούσε σαν Εβραίος και σαν Φαρισαίος σεβόμενος τη συνείδησή του και απολαμβάνοντας τους επαίνους της συνείδησής του. Στη «δεύτερη ζωή του» η συνείδησή του αναπρογραμματίστηκε, αναθεωρήθηκε και αναπροσανατολίστηκε. Αυτό δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα. Μετά το δραματικό συναπάντημα με τον Ιησού στο δρόμο της Δαμασκού όλα αλλάζουν και μέχρις ένα σημείο όλα εξηγούνται. Όλα; Όχι ακριβώς! Κάποια πράγματα μπορούν και αλλάζουν άμεσα ή έστω σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Σίγουρα η συνάντηση εκείνη με τον Κύριο έπαιξε τεράστιο ρόλο. Απ’ ότι φαίνεται όμως μεσολάβησαν και άλλα. Στην προς προς Γαλάτας 1:15-20 κάνει λόγο για κάποια ταξίδια, ένα απ’ αυτά στην Αραβία για το οποίο ουσιαστικά βρισκόμαστε στο σκοτάδι. Μετά απ’ αυτό το ταξίδι, επιστρέφει στη Δαμασκό και μετά άλλα τρία ολόκληρα χρόνια επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ και συναντάει τους αποστόλους, στους οποίους παρουσιάζει το Ευαγγέλιο που κηρύττει. Δεν μπορούμε να μπούμε σ’ αυτές τις πτυχές του θέματος. Το γεγονός που εξετάζουμε εμείς σ’ αυτό το σημείο είναι ότι η συνείδησή του πέρασε από στάδια αλλαγών και ότι ο Παύλος πάντα ενεργούσε με βάση τις αρχές και αξίες του, με άλλα λόγια με βάση τη συνείδησή του.

Τί Σημαίνει Αδύνατη Συνείδηση;  

Βλέπουμε λοιπόν πως η συνείδηση κάποιου μπορεί να αλλάξει. Χρειάζεται όμως κάποια πίστωση χρόνου, μικρή για κάποια θέματα, μεγαλύτερη για άλλα. Όσο πιο βαθιά ριζωμένο είναι κάποιο βιωματικό θέμα/πιστεύω/πεποίθηση στην καρδιά κάποιου, τόσο πιο δύσκολα ξεριζώνεται και περισσότερος χρόνος χρειάζεται. Σημαντικό ρόλο παίζουν η σπουδαιότητα που είχε κάποιο «πιστεύω», η ηλικία, η μόρφωση, η προσωπικότητα του ανθρώπου και διάφοροι άλλοι παράγοντες. Όπως μπορούμε να καταλάβουμε, ένας θρησκευτικά αδιάφορος άνθρωπος με ευρεία κοινωνική παιδεία και αντίληψη, όταν πάρει «στα ζεστά» την ένωσή του με τον Χριστό, έχει λαμπρές προοπτικές να κάνει σχεδόν οποιαδήποτε αλλαγή – και η ενσωμάτωση της αλλαγής να ολοκληρωθεί σχετικά γρήγορα και χωρίς “αναταράξεις”. 

Κατά το διάστημα που υπάρχει ρευστότητα, όσο δηλαδή είναι σε εξέλιξη η «διαδικασία» αφομοίωσης των καινούργιων στοιχείων, χρειάζεται προσοχή, υπομονή, ελαστικότητα και οπωσδήποτε ποιμαντική σύνεση και σοφία. Όχι πίεση, δεν παρατραβάμε το σκοινί γιατί μπορεί να γίνει ζημιά. Πολλοί σημερινοί Χριστιανοί ή ηγετικά στελέχη εκκλησιών είναι απόλυτοι στις απαιτήσεις τους για ορατή (εξωτερική) συμμόρφωση με αποτέλεσμα να ζημιώνουν πνευματικά τους αδερφούς τους – κατά κανόνα νέους στην πίστη ή ακόμη και νέους στην ηλικία - που συμβαίνει να είναι αδύνατοι στις νέες τους πεποιθήσεις. Θέλουν αλλαγή «εδώ και τώρα». Όταν δεν δουν γρήγορα και απτά αποτελέσματα, βγάζουν την ετυμηγορία πως αυτό το άτομο «δεν αναγεννήθηκε πραγματικά». Τί κρίμα! Ίσως πιστεύουν πως ο Θεός και το Πνεύμα κάνουν με κάποιο αυτόματο τρόπο την αλλαγή ή τις αλλαγές που χρειάζεται κάποιος. Σαν αποτέλεσμα όλοι - κυρίως οι καινούργιοι - γρήγορα παίρνουν το μάθημα πως στις τοπικές εκκλησίες/συναθροίσεις πρέπει να το παίζουν σούπερ-Χριστιανοί!! για λόγους . . ."διαφημηστικούς". Γι’ αυτό και οι σκληρές κριτικές και τα κουτσομπολιά για «τους άλλους» βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Μιλάμε για την αποθέωση της έλλειψης αυτογνωσίας και του στρουθοκαμηλισμού! Τα εδάφια που εξετάζουμε εδώ δείχνουν πως η πραγματικότητα είναι άλλη. Όσο για το Πνεύμα, «εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι και στοιχῶμεν» = “Αφού, λοιπόν, ζούμε με τη δύναμη του Πνεύματος, πρέπει ν’ ακολουθούμε το Πνεύμα” (Γαλάτας 5:25). Δηλαδή, το Πνεύμα μας λέει «στοιχηθείτε» και εμείς υπακούμε και ακολουθούμε στις οδηγίες του. Στο βαθμό που εμείς επιλέγουμε να «σπέρνουμε» = να στοχεύουμε ή «επενδύουμε» στο Πνεύμα, έρχεται αντίστοιχα ο καρπός/καρποί του Πνεύματος και στο βαθμό που εμείς επιλέγουμε να «σπέρνουμε» = να επενδύουμε ή αλλιώς να αφηνόμαστε στις επιθυμίες του «παιδιού μέσα μας» = στα ένστικτα, δηλαδή σ’ αυτό που η Κ.Δ. αποκαλεί «σάρκα», αυξάνονται και πληθύνονται οί αντίστοιχοι καρποί της κοσμικότητας (Γαλάτας 6:7-8). Περισσότερα για τα θέματα αυτά σε μελλοντικές αναλύσεις.

Στις παρακάτω δυο περικοπές απ’ την Πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή του Παύλου έχουμε την ευκαιρία να δούμε αρκετά πράγματα  που αφορούν τη συνείδηση, όπως:

1. Οι οδηγίες του Παύλου αφορούν ένα σημαντικότατο βιωματικό θέμα που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι που την εποχή εκείνη άφηναν την ειδωλολατρεία και τον πολυθεϊσμό και ομολογούσαν πίστη στον Ιησού. Πρόκειται για τα ειδωλόθυτα, τα κρέατα των ζώων που είχαν προσφερθεί θυσία στα είδωλα και τα οποία στη συνέχεια είτε καταναλώνονταν απ’ τους λατρευτές των ειδώλων στους ειδωλολατρικούς ναούς είτε κατέληγαν στην κρεαταγορά και πουλιούνταν μαζί με τα υπόλοιπα κρέατα.

2. Υπήρχε περίπτωση να βρει τα ειδωλόθυτα «στο δρόμο του» είτε ένας ειδωλολάτρης για τον οποίο δεν υπήρχε κανένα δίλημμα - είτε ένας ώριμος Χριστιανός ο οποίος επίσης δεν αντιμετώπιζε κάποιο δίλημμα γιατί απλούστατα έβλεπε το κρέας αυτό όπως και όλα τα κρέατα, χωρίς δηλαδή κάποια ιερότητα - είτε τέλος κάποιος σχετικά καινούργιος στη Χριστιανική πίστη ο οποίος ακόμη συνέδεε το κρέας αυτό με τον (ψεύτικο) θεό και κατά συνέπεια το θεωρούσε «τζιζ», μολυσμένο. Η καρδιά του χτυπούσε καμπανάκι και η συνείδησή του κλοτσούσε γιατί άλλα ήταν καταγραμμένα εκεί και άλλα άκουγε να λέγονται το τελευταίο διάστημα στις Χριστιανικές συνάξεις. 

3. Όταν άλλα λέει το μυαλό (με βάση τα κηρύγματα και τις διδαχές των ποιμένων-διδασκάλων της εκκλησίας) και άλλα η καρδιά και τα βιώματα απ’ την προηγούμενη ειδωλολατρική του ζωή, τότε υπάρχει εσωτερική σύγκρουση, μπέρδεμα και πιθανόν και άλλα χειρότερα.

4. Σε κάποιο σπίτι λοιπόν ή ίσως και σε κάποια «αίθουσα συνεστιάσεων» της τοπικής ειδωλολατρικής κοινωνίας ή σε ένα κρεοπωλείο τυχαίνει ο νέος Χριστιανός να δει έναν ώριμο Χριστιανό είτε να τρώει είτε να αγοράζει κρέας που είχε προσφερθεί θυσία στα είδωλα. Βέβαια για τον ώριμο, ενημερωμένο και με «επικαιροποιημένη» συνείδηση πιστό ισχύουν τα λόγια του Παύλου: 

Α Κορινθίους 10:25-26:

"Τρώτε ό,τι πουλιέται στην αγορά των κρεάτων, χωρίς να ρωτάτε για την προέλευσή τους, ώστε να μη δημιουργείτε πρόβλημα συνειδήσεως· γιατί, σύμφωνα με τη Γραφή, στον Κύριο ανήκει η γη και καθετί πάνω σ’ αυτήν".

5. Νέος πιστός κατά κανόνα σημαίνει «αδύνατες» Χριστιανικές πεποιθήσεις και αυτό με τη σειρά του σημαίνει αδύνατη πίστη και «αδύνατη συνείδηση». Αυτό δεν είναι συνετό να το αγνοήσει ο ώριμος πιστός που πατάει στέρεα στο έδαφος της Πίστης. Στην περίπτωση όμως που κάνει το λάθος να το αγνοήσει, τότε θα έχουμε αντιπαράθεση ανάμεσα στη συνείδηση του ώριμου πιστού και στη συνείδηση του νέου πιστού, ο οποίος όπως είναι λογικό «ψάχνει να βρει το βηματισμό του». Ο Παύλος προτείνει στον ώριμο πιστό να μην κάνει χρήση βέτο υπέρ της πνευματικής του ελευθερίας και των πνευματικών του δικαιωμάτων, αλλά μάλλον να σεβαστεί την αδύνατη συνείδηση του νέου πιστού «για τον οποίο ο Χριστός έδωσε τη ζωή του». Πληγώνοντας τη συνείδηση του νέου πιστού ο ώριμος πιστός αμαρτάνει απέναντι στον ίδιο το Χριστό. Η συνείδησή μου δηλαδή δεν είναι απαραίτητα ίδια με τη δική σου ή τη συνείδηση κάποιου άλλου. . . .
Το περιεχόμενο της συνείδησης είναι τόσο διαφορετικό όσο και η ταυτότητα και η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου. Εκεί υπάρχει το πλήρες ιστορικό του κάθε ανθρώπου, το σύνολο της ψυχικής και πνευματικής ζωής του. 

6. Όταν ο Παύλος μιλάει για «αδύνατη πίστη» δεν αναφέρεται στην πίστη που έχει κάποιος στο Χριστό, αλλά στην πίστη ή πεποίθηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα και τη «θέση» που κατέχει το αντικείμενο στη συνείδησή του. Θα το δούμε αυτό πιο ξεκάθαρα στη 2η συνέχεια αυτού του άρθρου, και συγκεκριμένα στην επιστολή προς Ρωμαίους κεφάλαιο 14. Όταν κάνουμε κάτι που ΔΕΝ έχει ακόμη ενσωματωθεί στη συνείδησή μας και δεν έχει γίνει πίστη μας (= σταθερή πεποίθησή μας) ζημιώνουμε τον εαυτό μας και «αμαρτάνουμε» παραβαίνοντας τη συνείδησή μας.

7. Πιστεύω θα παραδεχτείτε πως κατά κανόνα στις σύγχρονες συζητήσεις-συγκρούσεις για το ποιος οφείλει να υποχωρήσει στις «ευαισθησίες» του άλλου, οι ρόλοι του «δυνατού» και του «αδύνατου» έχουν ανατραπεί και είναι διαμετρικά αντίθετοι απ’ αυτούς που προτρέπει ο Παύλος. Στους χρόνους της Καινής Διαθήκης ο Παύλος ζητούσε απ’ τους “δυνατούς” να θυσιάσουν κάποια απ’ τα δίκια τους προκειμένου να διευκολυνθούν οι “αδύνατοι”, στους οποίους δίνονταν κάποια πίστωση χρόνου για λόγους συνειδήσεως. Σήμερα οι (υποτιθέμενοι) δυνατοί ζητούν ή ακόμη και απαιτούν απ’ τους (πολύ πιθανό) αδύνατους να πάψουν να είναι και να φέρονται ως αδύνατοι και να «αποφασίσουν» να είναι και να φέρονται σαν τους (υποτιθέμενους ώριμους) παλιούς στην πίστη Χριστιανούς. Το αποτέλεσμα είναι αρκετοί απ’ τους νέους στην πίστη να ξεκινούν την πνευματική τους πορεία με την «ξινή» γεύση του «ευγενοφανούς αυταρχισμού» εκείνων που θέλουν να αλλάξουν με το ζόρι τις συνειδήσεις των νεότερων στην ηλικία και στην πίστη αδερφών τους.   

Συγκρίνετε τώρα τις σκέψεις που προηγήθηκαν με τις περικοπές που ακολουθούν ώστε να κάνετε τις δικές σας διαπιστώσεις. Τα σχόλια είναι πάντα ευπρόσδεκτα, μια και κανένας δεν είναι τέλειος. 

Α Κορινθίους 8:7-13

«Ωστόσο δεν έχουν όλοι τη σωστή γνώση· μερικοί μάλιστα, που δεν έχουν ακόμα αποβάλει τη συνήθεια της ειδωλολατρίας, τρώνε τα ειδωλόθυτα σαν να ήταν κάτι ιερό, και η συνείδησή τους που είναι αδύνατη, τους κάνει να νιώθουν μολυσμένοι. Σωστά, δεν είναι οι τροφές που θα καθορίσουν τη θέση μας απέναντι στο Θεό· ούτε αν δε φάμε κάποια απ’ αυτές χάνουμε κάτι ούτε αν φάμε αποκτάμε κάτι παραπάνω. Προσέξτε όμως, μήπως το ελεύθερο αυτό δικαίωμά σας γίνει αιτία να σκοντάψουν και να πέσουν εκείνοι που η πίστη τους είναι αδύνατη. Πράγματι, αν κάποιος, απ’ αυτούς δει εσένα, που έχεις τη «γνώση», να κάθεσαι στο τραπέζι ενός ειδωλολατρικού ναού, η συνείδησή του, αφού αυτός είναι αδύνατος, δε θα παρασυρθεί από το παράδειγμά σου και δε θα παρακινηθεί να τρώει τα ειδωλόθυτα; Έτσι, η δική σου «γνώση» θα προκαλέσει το χαμό αυτού του αδύνατου, του αδερφού μας, για τον οποίον ο Χριστός έδωσε τη ζωή του. Αμαρτάνοντας όμως μ’ αυτό τον τρόπο απέναντι στους αδερφούς και πληγώνοντας τη συνείδησή τους που είναι αδύνατη, αμαρτάνετε απέναντι στον ίδιο το Χριστό.» 

Α Κορινθίους 10:27-29

«Όταν κάποιος μη χριστιανός σάς καλεί σε γεύμα και θέλετε να πάτε, ό,τι σας παραθέτουν στο γεύμα να το τρώτε χωρίς να εξετάζετε και να δημιουργείτε πρόβλημα συνειδήσεως. Αν όμως κάποιος στο τραπέζι σάς πει: «Αυτό το κρέας προέρχεται από θυσία στα είδωλα», μην το τρώτε, για χάρη εκείνου που σας έδωσε την πληροφορία και για χάρη της συνειδήσεως· αν και στον Κύριο ανήκει η γη και καθετί πάνω σ’ αυτήν. Κι όταν μιλάω για συνείδηση, δεν εννοώ τη δική σου αλλά τη συνείδηση του άλλου. 
«Αλλά γιατί», θα ρωτήσει κάποιος, «η δική μου ελευθερία συμπεριφοράς πρέπει να ρυθμίζεται ανάλογα με τη συνείδηση του άλλου; Αν εγώ με τη χάρη του Θεού μπορώ να τρώω ό,τι θέλω, γιατί με κακολογούν σαν αμαρτωλό, αφού γι’ αυτό που τρώω ευχαριστώ το Θεό;»
"Βέβαια, είτε τρώτε είτε πίνετε είτε ο,τιδήποτε άλλο πράττετε, πρέπει όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού. Αλλά, να ζείτε έτσι που να μη σκανδαλίζονται από τη διαγωγή σας ούτε οι Ιουδαίοι ούτε οι εθνικοί ούτε η εκκλησία του Θεού. Κάνετε όπως κι εγώ: Προσπαθώ να δημιουργώ επικοινωνία με όλους σε όλα τα πράγματα, επιδιώκοντας αυτό που συμφέρει όχι εμένα αλλά τους πολλούς, ώστε τελικά να σωθούν."

Στο Επόμενο – (δεύτερο μέρος): 

Υπάρχουν συνειδήσεις και συνειδήσεις  -- Πώς διαπλάθεται μια αγαθή-καλή συνείδηση; -- Πώς φτάνει κάποιος στην «επίγνωση»; Ρωμαίους κεφ. 14. για τις κρίσεις και τις επικρίσεις και περιθώρια διαφορετικών επιλογών σε κάποια θέματα.   

 

[ΠΡΟΣ τον] Σπάνια Εσφαλμένο, Ποτέ σε Αμφιβολία

(Seldom Wrong, Never in Doubt -- SWNID)

"Αν απευθύνεις προς τη Βίβλο ερωτήσεις για θέματα που δεν επιδιώκει να δώσει απαντήσεις, τότε οι απαντήσεις που θα πάρεις δεν θα είναι απαντήσεις της Βίβλου."

Αυτή Είναι η Επιτάφια Επιγραφή μου

(That's my epitaph)

Όταν "βλέπουμε" σύγχρονες έννοιες και ιδέες στα κείμενα της Βίβλου, παρακάμπτουμε την αυθεντία του βιβλικού κειμένου και ουσιαστικά το υποβαθμίζουμε διεκδικώντας την αυθεντία για τον εαυτό μας και τις δικές μας ιδέες. Αυτό αληθεύει πάνω απ' όλα όταν ερμηνεύουμε το κείμενο σαν να αναφέρεται στην επιστήμη της δικής μας εποχής την οποία βεβαίως οι συγγραφείς της Βίβλου δεν γνώριζαν. Το Βιβλικό κείμενο δεν είναι δυνατόν να σημαίνει σήμερα κάτι που δεν σήμαινε ποτέ πριν.

https://www.patheos.com/blogs/religionprof/blogroll

The Blog of Dr. James F. McGrath, Clarence L. Goodwin Chair in New Testament Language and Literature at Butler University, Indianapolis

Τι Λέει η Βίβλος Σχετικά με τον Κορονοϊό;

What Does The Bible Say About Coronavirus?

Πηγή: https://www.patheos.com/blogs/religionprof/2020/03/what-does-the-bible-say-about-coronavirus.html

Μετάφραση -  Χρύσανθος Θεοχάρης

Πανδημία Covid-19 – Πολλοί άνθρωποι έχουν αναστατωθεί από γεγονότα που είναι πρωτοφανή στη ζωή τους, με άγνωστες γι’ αυτούς ονομασίες και αινιγματική ορολογία. Είναι φυσικό λοιπόν κάποιοι να καταφύγουν στη Βίβλο σ’ αναζήτηση απαντήσεων, παρηγοριάς και καθοδήγησης.

«Τι λέει η Βίβλος για τον Κορονοϊό», είναι ερώτηση που πήρε διαστάσεις «επιδημίας» στη Google. Υπάρχει ένας αριθμός ιστοσελίδων στις οποίες συναντάει κανείς τον ισχυρισμό ότι διαθέτουν τις απαντήσεις σ’ αυτή την ερώτηση. Εγώ προσωπικά, σαν ακαδημαϊκός – πανεπιστημιακός με αντικείμενο τη Βίβλο είμαι πλήρως απογοητευμένος απ’ τα περισσότερα αυτών που βλέπω στο διαδίκτυο και στα μέσα επικοινωνίας .

Άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ρωτούν τι λέει η Βίβλος για τον Κορονοϊό δεν έχουν προσέξει ότι η Βίβλος δεν αναφέρει απολύτως τίποτε για ιούς; Τίποτε – τελεία και παύλα! Επίσης τίποτε για βακτήρια. Τίποτε για μικρόβια. Δεν υπάρχουν συμβουλές να αποφεύγουμε να φταρνιζόμαστε πάνω σ’ άλλους ή να καλύπτουμε το στόμα μας όταν βήχουμε ή κάτι παρεμφερές. Ενώ συναντούμε διάφορες οδηγίες καθαρισμού, αυτές αφορούν τελετουργικούς καθαρισμούς και όχι θέματα υγείας και υγιεινής με τη σημερινή τους έννοια.

Γιατί άραγε; Η εξήγηση είναι απλή. Οι συγγραφείς των βιβλικών κειμένων ζούσαν σε μια εποχή πολύ πριν κάποιος οποιοσδήποτε  άνθρωπος κατανοήσει τις αιτίες των ασθενειών με την έννοια που τις κατανοούμε σήμερα. Εκείνοι ζούσαν σε μια προ-επιστημονική εποχή και συνεπώς δεν θα πρέπει να περιμένουμε να βρούμε στα κείμενά τους πληροφορίες και απαντήσεις για τα συγκεκριμένα θέματα που μας απασχολούν – και βεβαίως είναι εντελώς απίθανο να το παρουσιάσουν με όρους 21ου αιώνα.

Αυτό που λέμε δεν σημαίνει πως οι αρχαίοι λαοί δεν πρόσεξαν κάποιες απ’ τις ορατές όψεις της αρρώστιας. Είδαν για παράδειγμα πως κάποιες απ’ τις μάστιγες μεταδίδονταν μέσω της ανθρώπινης επαφής και έκαναν βήματα καραντίνας και κοινωνικής αποστασιοποίησης. Μερικές φορές αυτό το εφάρμοζαν ακόμη και για ασθένειες που δεν ήταν μεταδοτικές, όπως το έκζεμα και άλλες δερματολογικές αρρώστιες που λανθασμένα μεταφράζονται ως «λέπρα»  σε κάποιες μεταφράσεις.

Κατανοώ τον πειρασμό κάποιων να βρουν τρόπο να χωρέσουν ή να συνταιριάξουν στοιχεία απ’ τη Βίβλο με τη σύγχρονη ιατρική και την επιστήμη γενικά. Το έκανα και εγώ αυτό όταν ήμουν νεότερος. Τα αποτελέσματα όμως σπάνια είναι ικανοποιητικά, μερικές μάλιστα φορές είναι πραγματικά φρικτά. Σκεφτείτε για παράδειγμα εκείνους που ισχυρίζονται πως αρρώστιες σαν κι αυτή είναι «αποτέλεσμα της Πτώσης», εννοώντας την αμαρτία του Αδάμ. Τι ακριβώς εννοούν μ’ αυτό; Αν τους πιέσεις ρωτώντας τους αν εννοούν πως ο Θεός εφεύρε διάφορες αρρώστιες και στη συνέχεια τις εισήγαγε στον κόσμο σαν τιμωρία [υποθετικά συνεχίζοντας να κατευθύνει την εξέλιξή τους ώστε να προκύπτουν νέες θανατηφόρες εκδοχές τους έτσι που να μαστίζουν τη μια ανθρώπινη γενιά μετά την άλλη στο διηνεκές], το πιθανότερο είναι να πουν Όχι. Θέλουν άραγε να περάσουν την ιδέα ότι ο Αδάμ ήταν κάτι σαν γενετικός μηχανικός ή ότι η αμαρτία του κατά κάποιο τρόπο είχε τη δύναμη να χειραγωγήσει και να τροποποιήσει το DNA άλλων οργανισμών; Το βέβαιο είναι πως ιδέες σαν κι αυτές δεν υπάρχουν στη Βίβλο. Και γιατί όχι; Γιατί, όπως είπα πιο πάνω, οι βιβλικοί συγγραφείς έγραψαν σε εποχές προ-επιστημονικές, έτσι όχι μόνο δεν χρησιμοποιούν τέτοιες ορολογίες, ούτε καν σκέφτονται στα πλαίσια αυτών των όρων.

Κάποιες φορές ένα τέτοιο μήνυμα μπορεί να προκαλέσει αποκαρδίωση σε ανθρώπους που αποζητούν απεγνωσμένα κάτι στο οποίο να αγκιστρωθούν σε καιρούς ιδιαίτερης θλίψης. Όμως σκεφτείτε κι εκείνους που πριν έναν αιώνα και κάτι παρακολουθούσαν την πανδημία της γρίπης [το 1918-19] που σκόρπισε το θάνατο σε τόσους και τόσους ανθρώπους την εποχή εκείνη [περίπου 25 εκατομμύρια νεκροί] και την επεδείκνυαν σαν εκπλήρωση του Βιβλίου της Αποκάλυψης. Αν ισχυρίζονταν πως αποτελούσε τον προάγγελο του τέλους του κόσμου, τότε είναι απόλυτα σίγουρο ότι έχουν ήδη πεθάνει χωρίς να έχει επαληθευτεί ο ισχυρισμός τους. Στο μεταξύ και καθώς ο χρόνος περνούσε και η ζωή συνεχιζόταν κανονικά, μπορεί να ναυάγησε και η πίστη τους – το ίδιο και η πίστη τόσων άλλων ανθρώπων.

Αν «κοτσάρεις», προσδέσεις , την πίστη σου στο κάρο της αναζήτησης του Κορονοϊού στη Βίβλο, υπάρχει το ενδεχόμενο να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου και να υιοθετήσεις προσωρινά κάποιες αυταπάτες που θα σου προσφέρουν κάποια ψεύτικη ανακούφιση. Θα πληρώσεις όμως γι’ αυτό όταν αργότερα το γενικότερο πλαίσιο των ισχυρισμών αποδειχτεί κούφιο, όπως έχει συμβεί κατ’ επανάληψη καθώς άλλοι θρησκευόμενοι έκαναν αυτά που και εσύ προσπαθείς να κάνεις.

Θα ήθελα να σε ενθαρρύνω να πάψεις να αναζητάς στη Βίβλο συγκεκριμένες προβλέψεις για τον Κορονοϊό και να τις «βρίσκεις» εκεί που δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια. Αντίθετα να επικεντρώνεσαι στις πιο κεντρικές και σαφείς διδασκαλίες της Βίβλου. Μια απ’ αυτές είναι η εμπιστοσύνη στο Θεό, όχι επειδή εντοπίζουμε στη Βίβλο κάποια συγκεκριμένη πρόβλεψη, αλλά επειδή σαν άνθρωποι που είμαστε, με περιορισμένη αντίληψη, χρειαζόμαστε να αφήνουμε τον εαυτό μας στο Θεό που είναι απερίγραπτα ανώτερος από μας.

Η Βίβλος επιπλέον δίνει έμφαση στην αγάπη που δείχνει πνεύμα αυτοθυσίας για τους άλλους. Αν πραγματικά επιθυμείς να διακρίνεις το θέλημα του Θεού μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, τότε πρέπει να σκεφτείς ποια είναι τα ευγενέστερα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Η δική μου πρόταση είναι να επιδιώξεις να προσφέρεις υποστήριξη προς τους άλλους – από ασφαλή απόσταση και εφαρμόζοντας τις συμβουλές των ειδικών στα θέματα ιατρικής και της υγιεινής. Γιατί δεν συνιστά αγάπη και καλοσύνη το να φέρεσαι απερίσκεπτα και να καθιστάς τον εαυτό φορέα και εν δυνάμει συντελεστή μετάδοσης ενός επικίνδυνου παθογόνου ιού στους άλλους. Ακόμη κι αν το δικό σου ανοσοποιητικό σύστημα είναι αρκετά ισχυρό ώστε να απωθήσει τα χειρότερα των συμπτωμάτων του Covid-19,  το ανοσοποιητικό των άλλων με τους οποίους έρχεσαι σε επαφή ίσως να μην είναι.

Λοιπόν πού υπάρχει ο Κορονοϊός στη Βίβλο; Καλύπτεται πλήρως απ’ τις διδασκαλίες του Χριστού να αγαπούμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας και να κάνουμε στους άλλους αυτά που θέλουμε να κάνουν και εκείνοι σε μας.

LARRY HURTADO How did Jesus become a God (Πώς ο Ιησούς έγινε/έφτασε να θεωρείται Θεός

Ο Hurtado, είναι Καθηγητής στο Παν-μιο του Εδιμβούργου (ομότιμος πια), μεγάλο όνομα στην "Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού", αν και με κάποια προδιάθεση προς την εύκολη αποδοχή της θετικής αποτίμησης. Άλλοι είναι πιο διστακτικοί, βάζουν πιο ψηλά τον πήχη και δεν τα βλέπουν όλα απλά και ρόδινα.

Οι περισσότεροι των Χριστιανών όλα αυτά τα θεωρούν αυτονόητα, μπορεί και να "νευριάζουν" που υπάρχουν επιφυλάξεις και ερωτηματικά γι αυτά τα θέματα, όμως δεν πρέπει να ξεχνούν πως πράγματα "υπερφυσικά" χρειάζονται πολύ δυνατά στοιχεία για να "περάσουν" το τεστ της εγκυρότητας. Άλλο το αν π.χ. ο Ιησούς γεννήθηκε το 1 μ.Χ. ή το 4 π.Χ. - η ουσία παραμένει εντελώς η ίδια - και άλλο το αν πραγματικά αναστήθηκε και ακόμη περισσότερο αν έχει θεϊκή υπόσταση. Όσο πιο ασυνήθιστη, αφύσικη, υπερφυσική είναι κάποια είδηση, τόσο πιο μεγάλη και επιτακτική και η απαίτηση για διασταυρώσεις και αδιάσειστα στοιχεία. Οι μαρτυρίες που προέρχονται απ' τους "εντός" κατά κανόνα δεν αρκούν, εύκολα μάλιστα αμφισβητούνται. Το ότι "το λέει η Βίβλος" είναι σεβαστό, όμως δεν πείθει τον ιστορικό που ζητάει αδιάσειστα στοιχεία. Επίσης, δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο το επιχείρημα ότι "Ο Ιησούς άλλαξε τη ζωή μου", γιατί είναι υποκειμενικό και αφορά εμένα προσωπικά - και ας μην το ξεχνούμε, οπαδοί όλων σχεδόν των θρησκειών προβάλλουν παρόμοιους ισχυρισμούς, ίσως μάλιστα και με περισσότερο πάθος!
[Όσοι γνωρίζετε καλά αγγλικά] θα πρέπει να δείτε το βίντεο 2-3 φορές για να το αφομοιώσετε, χρειάζονται προϋποθέσεις και ακαδημαϊκή εξοικείωση για σωστή κατανόηση.

Υπάρχει και αντίλογος σ' αυτά που λέει ο Καθηγητής Hurtado. Ο ίδιος κάνει μια συντομότατη αναφορά στον αντίλογο, όμως δεν εξαντλεί το θέμα. Θα υπάρξουν κι άλλες παρόμοιες αναρτήσεις, τόσο για να εκτιμήσετε το υψηλό επίπεδο του έργου των ακαδημαϊκών θεολόγων, όσο και για να αντιληφθείτε πως όλα εκείνα που η συντριπτική πλειοψηφία των ακολούθων του Ιησού συνήθως θεωρεί δεδομένα, αδιαμφισβήτητα και αυτονόητα, δεν είναι απαραίτητα έτσι. Μπορεί εμάς να "μας τα δίνουν στο πιάτο" έτοιμα, ο δρόμος όμως μέχρι το "πιάτο" είναι πολύ μακρύς και μόνο ώφελος θα έχει όποιος παρακολουθήσει ένα μέρος τουλάχιστο των προσπαθειών των ειδικών ερευνητών, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ περισσότερα απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε.

Υπάρχει βέβαια και ένα "παράπλευρο όφελος" απ' την "Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού" (The Quest for the Historical Jesus). Ακούει στο όνομα, "Πώς απ' την προφορική διδασκαλία για τον Ιησού και το Έργο Του φτάσαμε στη γραπτή Καινή Διαθήκη". Όλο και κάτι θα μάθουμε δηλαδή!!! Πόσοι πιστοί στην Ελλάδα έχουν μελετήσει ή ακούσει ή σκεφτεί καν για το θέμα αυτό;
Το συντομότατο αυτό βίντεο είναι περίληψη εκτενέστερης παρουσίασης. Για το πλήρες βίντεο, πάτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://stjohnstimeline.co.uk

Εκεί θα βρείτε πολύ υλικό για παρόμοια αλλά και άλλα θεολογικά θέματα.
Για πληροφορίες σχετικά με τον Larry Hurtado, επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Παν-μίου του Εδιμβούργου:
https://www.ed.ac.uk/…/centre-affiliat…/prof-larry-w-hurtado

LARRY HURTADO How did Jesus become a God
This is an extract/demonstration from a larger project.Please…

YOUTUBE.COM